Stomme Cindy, ik heb het zo met jou gehad…..

Hallo? Uit het niets duik jij op, wat ben jij sneaky en gemeen, steeds als ik denk houvast te hebben gevonden, schop jij mij zonder pardon onderuit. Ik ben zo klaar met jou en jouw ideeën, je bent vals en doortrapt. Ik dacht dat je mijn keuze geaccepteerd had, mijn voorwaarden begreep. Niets is minder waar, je beheerst mijn gedachten en je maakt me gek. Ik respecteer jou waarom geldt dat niet andersom, ben ik zo slecht voor je geweest? Ik heb je onderdak geboden, je was te gast in mijn hoofd, onuitgenodigd klopte jij aan, ik liet je binnen, ik gaf je aandacht en zorg,  nu ben je niet welkom meer, je hebt je kans gehad. Weet je wat mij nog het meeste raakt, je vindt jezelf heel wat maar wat ben jij klein en nietig, slecht en achterbaks. Ik verhef mijn stem, ik hoop dat het indruk maakt en jij het eindelijk eens snappen gaat. Ik ben oké, weet je, ik hoef niet persé mager te zijn om er bij te horen. Alles in mij komt in opstand, je bent helemaal niet oke, je bent te dik en lelijk. Ik doof mijn oren, ik ken dit geroep, het stopt niet zomaar. Stemmetjes die door elkaar heen schreeuwen, al mijn aandacht opeisen. Weet je stomme Cindy, jouw aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld, ik heb het zo gehad met jou. Verdwijn en laat me met rust, ik heb geen behoefte aan jouw gebrul.

Voor het eerst in mijn leven kom ik in opstand, geef ik wat tegengas. De eetgestoorde Cindy is niet lief en ik heb geen tijd meer voor haar fratsen, ik heb belangrijkere dingen te doen. Mijn opstand wordt opgemerkt en de oorlog is officieel verklaard. Gewapend met enkel mijn eigen ikke ga ik het gevecht aan. Je bent boos, ik snap. Alles is geoorloofd maar ik pas voor bruut geweld. Ik heb jou geprobeerd te verdoven, helaas was jij te sterk en overmande jij mij met jouw aanwezigheid.

Voor mij op mijn bord liggen twee zielige boterhammetjes, eet mij niet! schreeuwen ze, eten is controle-verlies, weet je nog? wij willen niet opgegeten worden, wij hebben ook bestaansrecht. Met mijn mes snijd ik de boterham in kleine stukjes, ik hoop dat ze gaan zwijgen als ik ze aansnijd. Met een groot schuldgevoel neem ik een hap, au schreeuwt het boterhammetje, doe mij geen pijn, alsjeblieft. Geschrokken van mijn pratende boterham haal ik het stukje brood uit mijn mond, ik vind je zo lekker en lief maar ik mag je geen pijn doen, dat zou fout zijn. Hoe stoer zou het zijn als ik jou kan laten liggen, tot je oneetbaar wordt, hoe sterk ben je dan? Er valt een traan op mijn bord, waarom is eten zo moeilijk, en trekt die anorexia nog zo erg. Niet eten was geen optie meer toch, je hebt toch geleerd van het verleden?

Een dik gesmeerde boterham met tranen, oneetbaar, gevaarlijk zelfs. Van eten kom je aan in gewicht en jij moet gewichtloos zijn. Ik mompel zachtjes, oja, eten is controle-verlies, hoe heb ik dat nu kunnen vergeten.

De held in dit verhaal is eigenlijk slachtoffer. Ik maak mezelf gek en alleen ik kan weerstand bieden maar ik ben niet dapper, ik ben niet zo stoer. De eetgestoorde Cindy is knettergek en zal niet snel verdwijnen.

wordt vervolgd….

Cinderella170406094023-jenna-4-super-169

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s