middag-ritueel, de lunch.

Gespannen neem ik plaats, een gedekte tafel, een gespreid kleed met voedsel, de broodmaaltijd. Papa en mama ieder aan een kant, ieder heeft zijn vaste plek, zelfs een eigen bord, bedrukt met naam en al, een aanmoediging gegeven door zuslief, een presentje om het eten wat fijner te maken èn ik moet zeggen het helpt echt. Mijn vork en mes liggen keurig recht, mijn moeder houdt van orde, ik sluit me daar bij aan. De radio speelt, een zender waar we altijd naar luisteren klinkt vertrouwd en ik zet hem een tikkeltje harder, niet te hard het mag niet overheersen, dat vindt paps niet fijn. Ik speel wat met mijn mes, ik maak cirkeltjes in het kleed, perfect gevormde motieven die ik volg met de scherpte van mijn mes. Mijn kop warme thee voorzien van twee zoetjes warmen mijn handen, ik neem een slok, het kan me niet heet genoeg zijn. Wacht nog even, waarschuwt mam, dat is niet goed voor je. Ik haal mijn schouders op, weet ik ook wel dat hoef je niet steeds te zeggen, ik voel me betrapt, ze heeft namelijk gelijk, mijn tanden zijn uiterst gevoelig voor warm en koud. Twee broodjes vormen mijn lunch, 1 met jam en de ander met kaas, variëren durf ik niet, ook al verlang ik naar alles wat er voor mij op tafel staat. Bovenaan de favorieten lijst de pot met pindakaas, ik denk terug aan vroeger, ruiken is geoorloofd, eten ten strengste verboden. Mijn moeder strooit met de hagelslag, ik watertand, wat zou ik die smaak graag op mijn tong voelen, het bittere chocola laten smelten in mijn mond. Zal ik ooit nog durven genieten van gewoon iets stoms als hagelslag, ik ben bang voor alles wat ik lekker vind, begeerte is een zonde en je moet jezelf onthouden van al de luxe. Ik neem een kleine hap van mijn boterham, ik heb geleerd zuinig te zijn, ik wil optimaal genieten van het knapperige brood, het voedsel wat ik nog wel tot me durf te nemen. Goed kauwen is van groot belang, voedsel minimaliseren zodat het minder vol voelt in je buik. Ik slik met moeite, het schuldgevoel overheerst, waarom is eten zo verdomd moeilijk, gewoon happen en slikken, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Voor iemand met geen eetstoornis is het lastig te begrijpen wat eten met je doet, angst om voedingstoffen tot je te nemen bang dat je er van groeit in gewicht, de kilo’s eraan vliegen. Ik richt mijn aandacht op mijn lieve ouders, de afleiding doet wonderen en zowaar ik eet en drink. Mijn lijf verkrampt, het zit snel vol, genoeg gegeten, genoeg voor nu. Ik neem een extra kop thee, spoelen is nodig, zorgen dat het eten zwemt, je lijf uitstroomt. Ik leg mijn vork en mes neer, gedaan, missie volbracht, ik voel me vies en smerig, waarom ben ik zo los gegaan? Ik kruip op de bank en maak me klein, mijn buik voelt opgezwollen, verdween dit gevoel nu maar.

Advertenties

Ochtend ritueel

Hoe veilig voel ik me in mijn eigen lijf, iedere ledemaat voelt zwaar en negatief. Als iedere beweging je onzeker maakt, je je te bewust bent van je zwaartekracht. Wanneer je angst hebt om te bewegen puur omdat je je lichaam niet voelen wilt, hoe veilig ben je dan in je eigen cocon, wat heeft het omhulsel dan voor zin. Was ik maar een dwalende ziel, vrij en opgelucht, gewichtloos dus.

Ik stap uit mijn bed, ik twijfel over welke voet, deze eerste stap is van groot belang het bepaalt hoe mijn dag er uit gaat zien. De aarzeling wordt opgemerkt, ik raak even in paniek, was mijn stap oké of moet het opnieuw? Ik ben besluiteloos zoals altijd, ik kan maar geen keuze maken. In mijn hoofd praat ik tot God, alsjeblieft help mij, ik weet niet hoe? Maar God hoort mij niet, die heeft belangrijkere zaken om zich druk over te maken. Kan het hem iets schelen of ik mijn dag slecht begin, een negatieve opstart maak. Goed, we staan, beide benen op de grond, de grond is hard en veert niet mee. Hoe zou het voelen als je gewichtloos bent, zou ik me dan prettiger gevoeld hebben? Ik zit in een keurslijf, strak en hard aangesnoerd, een korset maar dan inwendig. Mijn lijf is compleet, het voldoet aan alle eisen, twee gezond werkende benen maar zo onhandig, een puber in een volwassen huid. Hoe beweeg je je voort, hoe voel je zo weinig mogelijk van het lichaam. Een diepe zucht, wat een dilemma, ik zal toch van A naar B moeten komen, mijn vleugels zijn lamgeslagen en ik ben gekortwiekt.

Mijn hoofd slaat op hol, de dwang stapelt zich op. De dag duurt nog zo lang en ik heb zo weinig tijd. De wijzers van de klok geven mij wat rust, het is oké, je bent nog op schema. Ik concentreer mij op mijn omgeving, ik heb er vannacht een troep van gemaakt, overal liggen losse paperassen. Ik bouw een fort, mijn slaapplaats moet veilig zijn, van alle gemakken voorzien, bril in het vizier, iPad op de oplader, handdoek voor mijn natte haar maar het meest belangrijke is mijn nachtkastje gevuld met alle  scherpe voorwerpen, veilig bij elkaar en niet gemakkelijk om te pakken. Ik doe mijzelf vaak pijn en neem van mij maar aan dat dat er zeer hardhandig aan toe gaat. Waarom doe ik mezelf pijn, ik hoor het je vragen. Het antwoord ligt open, ik heb geen idee, ik straf mezelf, ik heb een manier gevonden om mijn schuldgevoel de baas te zijn. Schuld? Welke schuld, wat kwelt jou dan, mij? Ik ben gezond geboren en toch heb ik mezelf ziek gemaakt, ik verdien geen beter leven, het is mijn eigen schuld. Boos zijn op mezelf helpt mij om te relativeren, ik maak de balans kloppend, het aangename en onaangename gevoel moeten in evenwicht zijn. Door mezelf te straffen voorkom ik een zwaardere straf, ik dek mijzelf in, laf? Misschien wel, ben ik zo bang voor wat God voor mij in petto heeft?

De koude straal van de douche doet mijn ledematen ontwaken, ze waren in diepe rust, platgeslagen door alle medicatie van vannacht. Ik schrik, de kou doet pijn en de tranen springen in mijn ogen. Hoe fijn zou het zijn als ik het warme water een kans zou geven, me zou laten onderdompelen in een bad van luxe? Ik durf niet, weet je nog, dit doe je om erger te voorkomen, accepteer het nu maar, van koud douchen word je een beter mens.

Mijn handdoek is ruw, keihard en ik schrob mezelf droog, ik pleur wat bodylotion op mijn droge lichaam, ik vertik het om het zorgvuldig in te smeren, mijn lijf verdient eigenlijk geen zalfje, ik ben al buiten mijn boekje, dit  is eigenlijk al te veel. Mijn lijf plakt en ik wurm mezelf in mijn corrigerende ondergoed, ik voel geen verschil, het keurslijf met of zonder korset is hetzelfde, strak en onaangenaam. Mijn kleding moet dit walgelijke lijf verhullen, niemand mag zien hoe ik er ontkleed uit zie. Heel vluchtig werp ik een blik in mijn spiegel, ik knijp mijn ogen dicht, de werkelijkheid toont dan minder erg, ik hou van wazig zien. De spiegel is hard als altijd en klaagt dat het beter zou kunnen. Ik negeer haar, het heeft geen zin om tegen haar in te gaan, weet ik uit ervaring.

Snel en ongecontroleerd doe ik mijn dingetje, het huishouden, mijn huishouden. Ik wil alles tegelijk, ik versnel mijn tempo. Binnen no time ben ik klaar, klaar met alles wat ik moest doen, tijd genoeg dus ik had er best wel wat langer over mogen doen. Mijn lijf en geest zijn nu al moe en we moeten nog de hele dag. Misschien helpt een paracetamol, misschien helpt een kop koffie, alles om maar wat energie toe te voegen aan mijn vermoeide lijf en geest.

Buiten is het licht, ik knipper met mijn ogen, de zon breekt door en ik ben verblind door het vele licht. Ik laat mijn ogen wennen aan het licht, licht maakt mij verdrietig, het aanbreken van een nieuwe dag onzeker. Hoe zwaar hecht ik aan het donker, de nacht, hoe fijn voel ik me als ik me kan voortbewegen in een wereld vol schaduwen.

Plots voel ik me heel alleen, zelfs de nacht heeft mij verlaten. Ik ben niet klaar voor deze nieuwe dag, ik ben verkeerd gestart, had ik mijn eerste stap toch maar over gedaan, ik had dit leed kunnen voorkomen, toch?

Cinderella

Bij de psychiater

Mag je boos zijn, ik bedoel heb jij recht op een driftbui of verlangt men dat je telt tot 10 en je alles wegslikt gewoon maar om de lieve vrede te bewaren? Ik knik, ik ben zelden boos, ik weet me geen raad met deze emotie, ik raak in paniek als iets mij raakt tot op het bot. Ben je nu boos, ik bedoel, doet het zeer als je hierover praat, ben je ontevreden, heb je opgekropte boosheid en durf je daarvoor uit te komen? Het raakt mij namelijk wel, ik zou in jouw geval boos zijn, ik snap het als je hier overstuur van raakt. Ik slik mijn antwoord in, boos zijn is een niet gepaste emotie, het correspondeert niet met Cindy, Cindy’s zijn lief en tevreden en maken zich zelden druk. De vraag overvalt me, ik heb een knagend onbestemd gevoel, ik kan het niet goed plaatsen, geen idee binnen welke categorie het valt. Ik heb een rotperiode achter de rug, iets ging niet volgens plan en ik heb naar eer en geweten gehandeld, ik dacht dat ik er goed aan deed maar het is ontploft tot iets wat ik niet meer kon overzien. Nicole wacht even, dat doet ze vaak, ik krijg de kans om na te denken, ze is geduldig en geïnteresseerd, ik vind het fijn om met haar in gesprek te zijn. Ik ben wel een tikkeltje boos denk ik, misschien licht geïrriteerd maar ik ben vooral verdrietig, verdrietig dat men mij misbegrepen heeft. Ik heb een goed hart, een hart vol liefde en ik verspreid het maar al te graag. Als iemand mij niet op waarde schat kan ik daar goed ziek van zijn. Ik ben voor mezelf opgekomen met een beetje hulp van mijn naasten, ik weet nog niet goed wat wanneer geoorloofd is, ik bedoel hoe fijn kan het zijn als je wordt ondersteund, je niet alleen staat in je strijd. Ik ben goed in de schrijvende taal, ik kan voor mezelf opkomen op papier, rechtstreek geconfronteerd worden met pijn, teleurstelling, jaloezie, face to face is lastig, ik verander in een klein, angstig meisje, ik bouw een muurtje om me heen, nog liever vlucht ik, houd ik mijn oren dicht, ik hoor je toch lekker niet. Goed de ervaring leert anders ik ben hooggevoelig, het doven van het geluid is niet helpend, ik hoor dwars door de barrière heen. Wil je mij boos krijgen dan moet je het echt wel heel bont gemaakt hebben en helaas is dat een feit, ik ben niet netjes behandeld en dat doet zeer. Lieve Cindy, resumé, je bent oneerlijk behandeld, begrijp ik dat goed en jij lief en aardig als altijd bent door je knieën gegaan, jij hebt alle schuld op je genomen ook al ben jij niet schuldig, jij hebt sorry gezegd? Ja, ik denk dat het zo gegaan is, ik ben de draad van het verhaal een beetje kwijt, het begon onschuldig met een misverstand en het is uitgegroeid tot een akelige situatie. Nachten wakker gelegen, mezelf vervloekt, spijt van mijn eerdere acties, had ik maar beter nagedacht. Je bent dus boos maar niet op die ander, je schuift alle schuld af op jezelf. Kan ik je woede wat verlichten zodat je iets milder voor jezelf kan zijn? Ook jij, Cindy hebt recht om teleurgesteld of boos te zijn op je medemens, het is echt een doodnormaal gevoel, een geoorloofde emotie. Tranen stromen over mijn wangen, het heeft me echt pijn gedaan, ik had het zo graag anders gezien. Ik wil zo graag voor vol worden aangezien, geen zielig hulpeloos meisje zijn maar die vrouw van 40 in de bloei van haar leven, ik was juist zo goed op weg. Je doet het goed Cindy, je hebt zelfinzicht en dat ontbreekt helaas bij veel mensen, jij erkent schuld en trekt het boetekleed aan, terecht of onterecht, je bent tè lief voor deze wereld, je mag wat sterker in je schoenen gaan staan, dat verdien jij, ik gun je wat meer zelfvertrouwen. De boosheid afreageren op jezelf is gevaarlijk, ik ken je inmiddels wel een beetje, jij weet wat pijn is en hoe je jezelf bezeren moet. Pijn is een teken van boetedoening voor jou, zo heb je het altijd gedaan en je bent daarmee vertrouwd geraakt. Ik zou je graag pijnloos zien, ik zie je gevecht en je maakt jezelf ziek, dat is niet nodig meis. Mijn psychiater legt de vinger op de zere plek, het klopt wat ze zegt, ik doe mezelf pijn èn niemand anders, ik ben schuldig aan mijn eigen leed, alleen ik kan daar iets aan veranderen. In een ideale wereld zou ik voor mezelf op willen komen, gewoon omdat óók ik daar recht op heb, ik zou me niet klein laten praten, ik zou bij mijn eigen standpunten blijven en niet standaard als zondebok eindigen.

Ik moet je iets vertellen, ik slik, ik weet wat er komen gaat, je gaat stoppen zeker, zeg me dat het niet waar is, niet nu, ik heb je nodig. Lieve Cindy, ik vind het lastig om je los te laten, ik vind het geen leuk bericht om aan je mee te delen, nu na het overlijden van Roel weer iemand van wie je afscheid moet nemen. Ik laat de woorden even bezinken, de tranen zijn ontelbaar, weer ween ik. Waarom? het is een kinderachtige vraag en ik besef me dat het mij eigenlijk geen ene hol aangaat. Nicole antwoord netjes, ik kan het niet meer combineren met mijn andere baan, ik vertrek al snel maar ik wil jou goed overdragen, heb een beetje vertrouwen in mij. Ik knik, weer in de war, stiekem ben ik een beetje boos, boos op Nicole omdat ze me verlaten gaat. Ik benoem mijn emotie, ik uit mijn gevoel tegen de juiste persoon, toch iets geleerd van deze hachelijke situatie. Ja ik mag boos zijn, ik ben boos dat weer een belangrijk iemand mij verlaat in het heetst van de strijd. Het is helaas niet anders, mijn woorden kunnen niets veranderen aan het feit dat Nicole vertrekt, ik zal moeten accepteren dat mensen gaan en komen ook al raak je zeer gehecht aan iemand. Uiteindelijk ben je maar alleen en moet je het toch zelf oplossen. Verdrietig fiets ik naar huis, ik moet het een plaatsje geven, komt wel goed nu even heel verdrietig en pessimistisch, wat als ik weer terugval?

Cinderella

ik ben nog een beetje onzeker

Als je mij onwennig ziet staan, onzeker en onstabiel, wiebelend op mijn ongeduldige beentjes, heb dan geen medelij, ik ben oke, ik ben enkel wat onzeker. Ik moet nog even wennen aan mijn nieuwe rol, van meisje naar vrouw, een transformatie, een metamorfose. Het kleine meisje is verandert in een zwaan, ik heb mijn vleugels gespreid en mijn blik verbreed, ik heb zicht, ik overzie de toekomst. Mijn blik is gefocust en ik ben zeer alert, ik ben op mijn hoede want het gevaar schuilt om de hoek, ik ben voorbereid op een ramp. Hoe houd je je staande in een wereld waarin iedereen een mening heeft, je bekritiseerd wordt tot op het bot. Wanneer is kritiek helpend, wanneer is de bemoeienis ongepast? Ik heb het zo niet gewild, het gebeurde gewoon, heb je dat soms weleens, een gelukje bij een ongelukje, een toevalstreffer een lot uit de loterij? Ik kwam op mijn levenspad mensen tegen, ik trof enkele goede en enkele slechte. Ik maak keuzes, het is aan mij wat ik besluit, daar kun je het mee eens zijn of niet. Weet wel dat ik handel vanuit een goed hart, ik heb empathie en ik voel met je mee maar ook ik heb mijn grenzen en daar werd bruut overheen gezien. De tranen springen in mijn ogen als ik er aan terugdenk, niet zo bedoeld, helemaal niet bewust gemeen geweest. Of ik spijt heb van mijn gekozen weg, ja een beetje, ik had beter moeten handelen, iets meer volwassen moeten zijn. Tijd tikt door, en ik ben een tikkende tijdbom, ik sta op ontploffen, mijn grens bereikt, ik kook over en ik heb zwaar behoefte aan wat rust in mijn warrige hoofd. Ik plaats al mijn gedachten geordend in een schema, de vervelende gedachten vieren de overhand, ik heb gebrek aan positieve energie. Het komt wel goed schatje, ik stel mezelf gerust, het is goed zo, jij bent oké. Het is goed om voor jezelf op te komen ook al gaat dat geheel tegen je aard in. Het groeiproces waarin je je nu bevindt is hobbelig en niet pasklaar. Je zult moeten dealen met tegenslagen, mensen die je niet op waarde schatten, wen er maar alvast aan.

Cinderella

risico-groep

Wanneer ben je hersteld, ben je echt officieel genezen verklaard, bestaat genezing of is dat een illusie? Kun je herstellen van een eetstoornis en in mijn geval kun je de anorexia overwinnen? Ik ben lichamelijk op gewicht, ik heb een gezond BMI, ik ben uit de gevarenzone èn toch val ik in de risicogroep, ik blijf een potentieel slachtoffer, gevoelig voor kritiek vanuit de maatschappij. Ik ben extreem gevoelig en helaas is dat geen systeem dat uit te schakelen valt, het is een voortdurend mechanisme, een ratelende slang, een constante kwelling. Het jaren lang op rantsoen leven heeft er ingehakt, het lichaam is gewend geraakt aan de verwaarlozing, het heeft zich aangepast, ik heb een groeiend lijf stop gezet, ik heb een gezond lichaam ziek gemaakt. Niet eten staat symbool voor zoveel meer dan alleen het tellen van calorieën, het bang zijn om in gewicht aan te komen. Je hebt controle althans je denkt controle te hebben. Je kan jezelf dingen ontzeggen, je hebt een ijzersterk vermogen om je te beheersen. Beheersing kan je het gevoel geven dat je alles onder controle hebt maar niets is minder waar, je ben kansloos. jouw controle is zwaar uit de hand gelopen en blijkt ontembaar. Het begint zo onschuldig, je zegt af en toe nee tegen iets lekkers, je kiest een iets minder grote portie, je verspreidt je eten over de dag, je onderdrukt het hongergevoel, je negeert je knorrende maag. Een lichaam in de groei een halt toeroepen is niet verstandig, je negeert de natuurlijke groei en je lichaam raakt van slag. Puberen is uit den boze, je wilt een klein meisje blijven, plat en vormloos, vrij van verantwoordelijkheid. Eten wordt een verboden ritueel, je wringt je in allerlei bochten om maar niet te hoeven eten, je wordt een slaaf van je gedachten, je maakt jezelf iets wijs, van eten word je dik en het is slap als je toegeeft aan je lust. Lust is verboden, een ondeugd. Je vult je brein met verkeerde informatie en je bent ongevoelig voor alle goed bedoelde adviezen, je bent plots Oost-Indisch doof geworden. Je lichaam protesteert heftig, het zal schreeuwen om voeding, wat energie van buitenaf. Je maag verkleint en het kan steeds minder verdragen, het zal gretig alles opslaan, je teert op je reserves. Maar ook reserves raken uitgeput en wat blijft er van iemand over als je al je vitale organen verwaarloosd. Het uitvallen van je haar, het donshaar op je gezicht, je koude ledematen, je spieren die opgevreten worden, je hart welke nu nog driftig klopt(nu nog wel), zelfs een tandje te snel naar mijn idee, je bent een opgejaagd monster, je wordt een levend wrak. Eten is geen optie dus verlies je jezelf in je andere behoeften, bewegen wordt levenstaak nummer 1, stilstaan is verboden. Het vermagerde lichaam oogt zeer ongezond maar jij bevindt je in een ander stadium, je snapt de zorg van buitenaf niet goed. De spiegel, de weegschaal tonen jou een ander beeld, de harde cijfers zijn duidelijke taal voor jou, er moet beter gepresteerd worden, je  voldoet niet aan de standaard normen, jouw normen weliswaar, de maatschappij hanteert andere normen maar goed daar ben jij niet in geïnteresseerd, het moet beter, steeds een beetje meer of in jouw geval steeds een beetje minder. Je ontzegt jezelf al de prettige genoegen van het leven, jouw leven is sober en eentonig. Er komt een tijd dat het lichaam je een halt toeroept, in mijn geval kreeg ik een harstilstand, mijn hart vertikte het om verder te kloppen in dat kleine beetje vel. Je krijgt de keus, een keuze welke je al meerdere malen dan wel of niet onder dwang hebt genomen maar nu is het je laatste kans, je laatste hoop op een beter en gezonder leven. Je naasten zijn pessimistisch, ze hebben weinig vertrouwen in jouw strijdlust, te vaak bewezen dat je handelt tegen beter weten in. Jij geeft je over want je bent moe, je wilt niemand teleurstellen, je wilt niemand verdriet doen. Je luistert en volgt braaf de adviezen van de deskundigen op. Je groeit, je komt aan in gewicht, eten wordt weer een deel van je leven, je leeft van moment tot moment. Je wordt bijgevoerd en de weegschaal toont de harde waarheid. Je besluit blind te wegen want je kan het getal niet goed verwerken, in jouw hoofd ben je verdubbeld in gewicht, ben je te veel vrouw geworden. Je voelt je onbegrepen want voor jou is iedere kilo meer een drama, ook al juicht je omgeving, je deelt hun enthousiasme niet. Je lijf is gretig en al snel ben je op gewicht, wat nu, wat als je je levenswijze zo bruut omgooit? Je lichaam krijgt vorm en het verdeelt zich niet netjes zoals het hoort te gaan in de pubertijd, je buik wordt opgeblazen terwijl je wangen nog ingevallen zijn. Je schrikt van de confrontatie, je ontwijkt ieder spiegelbeeld, je walgt van jezelf, je hebt je nooit eerder zoveel mens gevoeld. Je hebt opeens een vrouwenlichaam met alles erop en eraan, je voelt ieder grammetje vet als overlast, je verhult je in je kleding, bang dat de wereld jou veroordeelt op jouw gewicht. Er komt een fase van rust, een periode waarin je meer vrede krijgt met het proces in aankomen in gewicht. Je zult je iets fijner voelen, je lichaam wordt gevoed met energie, je komt weer bij je gevoel. Ik heb jarenlang mijn dwang weten te onderdrukken door het niet eten, in alle heftigheid komt het terug, ben je geen stap verder gekomen, enkel een gevoel uitgesteld. Goed je lijf is nu sterk genoeg, je haren krijgen weer volume, het donshaar op je gezicht verdwijnt, je dode ledematen doorstromen weer met bloed, je hart tikt braaf op tijd. Je leeft, je bent er nog, een klein wonder heeft zich voltrokken, alles doet het nog. Nu leren accepteren dat je een vrouw geworden bent, geen iel klein naïef meisje meer maar een vrouw in de bloei van haar leven. Ik heb moeite met het accepteren van dit feit, ik zie op tegen alle verantwoordelijkheden die horen bij het zijn van een volwassen, verstandige vrouw. Hoe erg klinkt het als ik je vertel dat ik walg van mezelf, ik mijn groei niet als positief ervaar, ben ik dan nog even ziek in mijn hoofd, hoe groot is de kans op een terugval?

Cinderella

Nog niet zo lang geleden…… Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet Ik hoef toch niet te leven zoals jij dat doet Ik kom niet aan ’t jouwe, jij komt niet aan ’t mijne Ik laat je in je waarde laat je mij dan in ’t mijne Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet Voor mijn part loop ik buiten in m’n ondergoed Of in m’n blote reet, dat is mij om ’t even Zo lang ik maar gezond ben en plezier heb ik ’t leven

In een kastje diep weggestopt vind ik een briefje, ik lees een hulpkreet, afkomstig van mij. Ik lees de letters, het is in een slordig handschrift geschreven en ik heb moeite met het ontrafelen van de tekst. Ik weet nog wanneer dit was, wat was ik moe die dag, mijn laatste energie gestopt in het schrijven van een noodkreet, bestemd voor diegene die het lezen wil. Een open brief, een SOS, een vraag, een doel, ik wilde gehoord worden, ik wilde enkel een luisterend oor, jij gaf geen gehoor. Je had beloofd er voor mij te zijn, altijd, weet je nog, in voor en tegenspoed? Het briefje verfrommel ik tot een klein propje, ik dump het in de afvalemmer, weg, weg met die troep, geen nutteloze briefjes meer, praat, praat Cindy als het je weer allemaal te veel wordt. Ik open mijn mond, ik schrik van mijn eigen stem, wat heb ik die al lang niet goed gehoord, luister ik wel goed naar mijzelf, luister ik eigenlijk wel naar mijn innerlijke stem? Afscheid nemen van bepaalde gewoonten, het selectief selecteren van je contacten, wie is goed voor mij, wie maakt mij klein en onzeker? Deze week staat vriendschap centraal, ik breek met bepaalde mensen gewoon omdat ze vervelend zijn en me geen gelukkig leven gunnen, zij zien enkel een gewillig slachtoffer, iemand die geen nee durven zegt. Maar vergis je niet ook Cindy kan voor zichzelf opkomen, ik ben zo klaar met mensen die mij vertellen hoe ik leven moet, bemoei je met je eigen zaakjes, richt je op jezelf en jouw naasten.

Cinderella

 

 

 

 

 

 

Het doet geen pijn, ik ben zelfs opgelucht.

Wat een lachertje, ik ben zo klaar met jou en al je fratsen. Ik zie je juichen, je viert zege en ik lik mijn wonden, zo zie je het graag, toch? Je bent zoveel sterker in je kunnen en ik ben maar dom en naïef. Kwaad in het kwadraat, boos om zo veel onbegrip, gebrek aan empathie. Ik ervaar rust sinds ik jou heb losgelaten, ik kom weer tot de kern, ik ben weer gewoon Cindy, herrezen uit de puinhoop die jij hebt achtergelaten. Je was bruut en resoluut, je doet wat ik van je vraag en als je niet luistert zijn de consequenties voor jou. Ik leg mijn strijdbijl neer, het is genoeg geweest, geen zin om te blijven hangen in mijn woede, ik verlang naar wat rust.

Cindy

Niet eerlijk, de waarheid ligt anders…

Gekwetst in je ego, teleurgesteld in mij als persoon. Ik weet niet beter of ik heb goed gehandeld, ik zal nooit iemand bewust negeren, daar is mijn hart te goed voor. Ik ben op mijn ziel getrapt, ik verdien zulk gedrag niet. Mijn geweten is zuiver en ik heb geen enkele twijfel. Je probeert me te raken met je woorden, want je bent wijs, ik besef. Ik ben taalkundig niet sterk en ik faal in mijn tegenaanval. Ik wil geen wrok koesteren, ik wil met niemand in onmin leven. Jouw woorden hebben mij dus diep geraakt en ik ben herstellende, ik heb me  gewoon letterlijk en figuurlijk doodziek gevoeld. Ik laat los dat wat niet bij mijn hoort, ik weiger in dienst te staan van wie dan ook, ik heb me al te veel laten verleiden door energie, opslurpende mensen. Helaas gewend geraakt aan afwijzing, ik ben al zo vaak teleurgesteld. Een klap in mijn gezicht, een gemene pets, ik voel het nog. Wat is jouw doel, wat wil je bereiken? Wil je mij bewust rot laten voelen of heb je geen plan en is het een spontane aanval? Ik heb getwijfeld over het schrijven van dit relaas, ik moet iets kwijt en jou bereik ik niet, mijn woorden deren jou niet want jij bent verbaal heel sterk. Ik kan daar niet tegenop èn bovendien Cindy is vredelievend. Ik stop nu, ik plaatst een dikke punt met een uitroepteken, ik moet mezelf een halt toeroepen want anders ga ik er aan onder door en daarvoor ben ik van te diep gekomen.

Cinderella

Ik had haar meer moeten knuffelen

You self destructive,
Little girl.
Pick yourself up,
Don’t blame the world.
So you screwed up,
But you’re gonna be okay.
Cindy? Cindy, ben je daar? Ik heb een momentje van je tijd nodig, ik zit met iets en ik weet me geen raad. Ik snap dat je me niet meer in je leven wilt maar deze brute afwijzing heb ik toch niet verdiend, ik mis je aandacht en warmte, ik voel me zo alleen. Hoor ik mijn naam, heeft iemand mij nodig, ik sta paraat, klaar voor wat ondersteuning. Maar wacht even jij zou toch geen beroep meer op mij doen, ik heb het uitgelegd en ik was duidelijk genoeg, toch? Jij en ik zijn geen samenwerkend team meer, het botste, jij en ik waren als water en vuur. We hebben het een kans gegeven, ik bedoel we hebben het zeker geprobeerd, ik wilde jou deel uit laten maken van mijn leven maar jij werd me te gretig en ik was te gul.
Het protest is jouw stilzwijgen, je negeert mijn uitleg. Cindy, ik wil alleen maar weten of de toekomst nog iets leuks voor mij in petto heeft, ik bedoel vind ik ooit weer de ware liefde, mijn prins op het witte paard? Iemand die vecht voor mijn aandacht, de grond onder mijn voeten kust? Ik mis een maatje, iemand die voor mij door het vuur gaat.
Laat me met rust, ik ben met andere belangrijkere dingen bezig, geen tijd voor jouw pietluttigheden. Cindy zet het op een krijsen en ik doof mijn oren, te schril, te kinderachtig en absoluut nutteloos. Je plaatst me in een onmogelijke positie, jij wilt van mij een positief antwoord maar ik heb geen antwoord op je vraag, óók ik ben eenzaam maar ik weet dondersgoed dat ik nu geen liefde kan geven aan iemand anders dan mezelf en al mijn naasten. Al mijn aandacht en zorg is bestemd voor de volwassen vrouw, de Cindy van nu.
Cindy begint harder te huilen, zie je niet dat ik eenzaam ben, help me toch, wil je me even vast houden? Ik mompel wat afstandelijk, ik heb zo geen zin in een krijsende puber waarbij de hormonen door het lijf gieren. Jouw tijd is geweest, had je maar moeten oefenen toen de toekomst nog voor je open lag, je bent te laat, je bent over datum, te oud bevonden voor zoiets groots als de liefde.
Voor mij staat een heel lief klein meisje met tranen in haar ogen. Ik voel me verantwoordelijk voor haar welzijn en ze verdient een beetje aandacht, wat liefde en wat zorg. Ik omarm de kleine Cindy, dankbaar maakt ze gebruik van mijn open armen. Zo staan we daar even, weer voor even één, compleet.
De toekomst is onzeker, wie weet loop je nog iemand tegen het lijf, iemand die jou op waarde schat en je behandelt met respect. Het toekomstplaatje oogt zwart met hier en daar een lichtpuntje. Weet je nog dat je snakte naar het alleen zijn, je niet zat te wachten op de bemoeienis van een partner, je ging zelfs zo ver dat je jezelf vergat. Al jouw liefde had je in jezelf moeten steken, verloren energie en nu ben je alleen en is het te laat. Jij zult nooit voldoen aan het ideale plaatje, ik bedoel het huisje, boompje, beestje verhaal.
De kleine Cindy is ontroostbaar, ze ziet een toekomst voor zich die weinig leuks biedt, ik snap haar maar ik kan weinig voor haar doen, het is niet anders. Ik moet even hard zijn, ik mag haar geen valse hoop geven.
Ik laat haar los, ze stribbelt wat tegen, ik moet me los rukken uit haar greep, het kleine meisje is sterk en weigert los te laten. Het is goed lieverd, je mag verdrietig zijn, de waarheid is ook hard, jij zult nooit het leven leiden wat je voor je zag.
Als kind droomde ik over een leven net als Barbie en Ken. Perfect gevormde lichamen die elkaar lief hadden. Een huis om van te dromen èn kindjes in overvloed. Zwembad in de tuin en een camper om in op reis te gaan. Een succesvolle carrière in een swingende band, fame and fortune, the Rockstars gloreerde, zalen vol enthousiaste fans, voortdurend applaus.
In mijn dromen was ik niet angstig om te groeien, wilde ik graag die volwassen vrouw zijn, niet onzeker en angstig voor wat de toekomst haar te bieden had, ik bedoel ik ben gezond ter wereld gekomen, ik had een beetje hulp nodig maar ik was compleet, Cindy was gezond en haar toekomst lag geheel open.
Ik heb spijt van gemiste kansen, ik heb me te veel verdiept in het meisje die maar niet groot wilde worden, de anorexia. Ik twijfel of Barbie ook niet stiekem anorectisch is, ik bedoel ze is wel heel mager. Zouden Ken en Barbie nog gelukkig samen zijn, is hun leven niet gebaseerd op onwaarheden, niemand is perfect, toch?
Cinderella

maxresdefault.jpg

Too late, my time has come Sends shivers down my spine Body’s aching all the time Goodbye everybody I’ve got to go Gotta leave you all behind and face the truth Mama, oh oh (anyway the wind blows) I don’t want to die Sometimes wish I’d never been born at all

Sterke stoere Cindy, het is oke als je even niet lachen wilt, laat je masker maar vallen, toon je ware emoties, wees oprecht en duidelijk. Waarom luistert niemand, ik ben boos en ik heb mijn kookpunt bereikt. De zorg is vaag en onzeker, ik heb recht op duidelijkheid, een eerlijk antwoord, gaan jullie mij nog helpen met mijn paniekaanvallen of sta ik er alleen voor?

Steun uit onverwachte hoek, hoe nodig, hoe welkom maar afwezig. Ik heb intens veel verdriet, de paniekaanvallen nemen toe in mate en ik kan nog maar net adem halen. Wat doe ik verkeerd, het ging toch juist zo goed, waarom heb ik zoveel last van mijn eigen ego, de dingen die ik doe. Heb je weleens een onafgemaakt, ontevreden gevoel, iets is niet kloppend en het spookt maar door je hoofd, dat is wat ik voel, waar ik mee moet dealen. Iets klopt niet, geestelijk ben ik een wrak. Ik zoek naar wat geruststellende gedachten maar ze zijn onvindbaar, ik ben leeg en moe van het nadenken.

Ik heb gekozen voor de weg naar herstel, ik heb bewust hulp toegelaten, ik heb letterlijk mijn mond opengedaan en de voeding geaccepteerd, mijn lichaam was gretig en ik werd meer Cindy. Cindy is gereed om de volwassen wereld te betreden, lichamelijk ben ik genoeg aangesterkt. Ik bezit enkel niet de juiste uitrusting, ik ben onvoorbereid en ik klungel maar wat aan. Hoe fijn was de support van een sterk team, hoe zwaar heb ik behoefte aan goed verzorgde hulp, de juiste therapie, wat duidelijkheid. Onzeker, doe ik het goed, ben ik wel lief genoeg, accepteert de wereld deze Cindy of is ze stom en nutteloos en bezorgt ze enkel last?

Ik dump mijn zorgen bij de hulpverlening maar het blijft stil, er wordt hard gewerkt achter de schermen, wordt mijn beloofd, ik merk niets van dit alles. Weet je hoe verdrietig het is om te ontwaken terwijl de tranen over je wangen rollen, je geen fut hebt om op te staan?

Ik heb voor hetere vuren gestaan èn ook deze brand zal ik overleven, de vlammen zijn alleen zo intens vurig en het heeft afkoeling nodig, mijn vuur moet worden geblust door iemand met kennis van zaken.

Een email met daarin een noodkreet, help mij, ik red het niet alleen. De medicatie was goed afgestemd en nu ontnemen jullie mij mij rust en vrede, my inner peace.

Mag ik mijn moeder meenemen, een open vraag waar ik stiekem het antwoord al op weet. Meisje, je bent 39 jaar , oud genoeg om je eigen zaakjes op te knappen. Maar wat nou als ik vertel dat mijn moeder de enige persoon is die mijn paniek echt begrijpt, ik haar steun hard nodig heb.

Vrijdag zal ik alleen de psychiater bezoeken, beetje angstig, want ik ben heel open geweest en ik heb me zeer kwetsbaar opgesteld. Ik vind dat ik recht heb op goede zorg en niet enkel als het de hulpverlening goed uitkomt. Mijn deelname aan het herstel was het gevecht aangaan met de demonen in mijn hoofd, ik heb letterlijk en figuurlijk door mijn angst heen gegeten, nu verwacht ik een tegenprestatie, een beetje hulp.

Cinderella