Oud zeer

Je fluisterde, je geheim moest veilig blijven. Je vertrouwde mij en ik vertrouwde jou, je geheim zou veilig blijven, daar kon je van op aan. Nu twijfel ik, je hebt mijn vertrouwen geschaad en dat doet pijn. Ik worstel met jouw geheim, het is een last geworden. Jij bent zo niet wie je zei je was, je maakte misbruik van mijn goedheid, je nam en nam en ik gaf en gaf maar. Nu ben ik klaar, klaar met jou en je gedrag, je misdraagt je en je denkt er mee weg te komen. Ik zucht, je hebt me verkeerd ingeschat, ik heb meer power in me. Ik heb jou verkeerd ingeschat, ik dacht dat je oprecht was en eerlijk. Ik wil bevrijd zijn van jouw macht, ik vecht hard om los te komen, jij bent lucht en  alleen ik ben belangrijk. Je denkt er mee weg te komen, ik weet wie je werkelijk bent, een charmeur maar met een slecht geweten, jouw gedrag is niet goed te praten.

Cinderella

 

Advertenties

Mijn pure wanhoop verandert direct in een vlaagje hoop

Met lichte tegenzin stap ik in de vroege morgen op mijn fiets, bestemming Leiden, afspraak kliniek. De vogeltjes fluiten, de natuur oogt groen, de zon schijnt bescheiden. Ik zit niet lekker in mijn vel, er gaat een hoop mis terwijl ik zo hard mijn best doe. Soms zou ik even op adem willen komen, een pauze, een time-out, even vrij af van die vervelende stoornis in mijn hoofd. Mijn fiets is snel, ik nog sneller, ik baal dat ik word ingehaald door al die elektrische fietsen, ik trap net een tandje harder doch ik faal, zij te snel, ik te langzaam.  Ik mis mijn muziek, mijn koptelefoon op mijn oren, ik wil me verliezen in mijn muziek, me veilig voelen op bekende deuntjes. Ik wil dat Meatloaf  me toeschreeuwt, ik wil dat Michael Jackson me laat meezingen, ik wil dat Maria Mena me laat treuren. Ik mis mijn veilige jas, een schild om mij te beschermen, ik voel me naakt en bekeken. Ik verschuil me achter mijn zonnebril, het zonnetje lacht mij toe, ik verzuim terug te lachen, geen zin, geen puf, te moe.

Hé Cindy, hoe gaat het met jou? Ik had de vraag verwacht en toch ben ik niet goed genoeg voorbereid. Ik weet geen antwoord te geven, ik zwijg, het is doodstil, de stilte zegt genoeg, ik heb me weleens beter gevoeld. Ik lach want dat kan ik goed, als woorden te lastig zijn, als mijn mond niet wil spreken, dan lacht mijn mond vriendelijk en zonder al te veel moeite. Ik weet dat dit de plek is om mijn angsten te delen, hier mag ik kwetsbaar zijn, juist hier, hier mag ik mijn lach achterwege laten. Ik verschuif mijn stoel, ik kijk wat rond, het schilderij aan de muur is vertrouwd, het uitzicht bekend, ik kom langzaam los.

Ik vertel over mijn korte reis naar Praag, hoe eng ik het vond om alleen te moeten reizen, hoe zwaar het is om mijn zus zo te zien strijden, hoe moeilijk ik het vond om Maxi achter te laten. Mijn leven staat een beetje op zijn kop, zo warrig als ik nu spreek zo warrig is het in mijn hoofd. Ik word soms gek van mezelf. Niek knikt, hij snapt het, hij snapt mijn wanhoop, hij ziet de grote stappen die ik maak of gemaakt heb, hij is zelfs trots.  misschien doe ik het zo slecht toch niet, ben ik keihard aan het werk en kost dat gewoon heel veel bloed, zweet en tranen. Het wordt iets rustiger in mijn hoofd, mijn glimlach is nu oprecht, Niek ziet mijn gevecht en complimenteert het zelfs. Ik neem een flinke slok koffie, ik zoek naar de juiste woorden, even ben ik stil, ik heb alles gezegd, ik ben leeg.

Met een brede glimlach fiets ik naar huis, mijn angsten zijn uitgesproken, ik doe het goed en natuurlijk kan het altijd beter maar voor nu vecht ik hard genoeg.

Cinderella

brightspots1

Wat een eetstoornis met je doet

Het lichaam voelt vreemd, niet van mij. Het is slechts een omhulsel maar ik maak het zo belangrijk. ik durf het niet lief te hebben, alle aandacht is te veel, mijn lichaam is het niet waard om van te houden, het is lelijk, eng en groot. De spiegel is zwijgzaam, mijn hoofd zit vol, het schreeuwt tegen mij, alleen maar lelijke woorden. Je bent het niet waard, je bent te veel, te veel Cindy. Ik sla het op, alle lelijke woorden vorm ik tot een geheel, de boodschap is overduidelijk, ik weet wat me te doen staat maar wil ik dat wel, kan ik dat nog? Ik spreek mezelf streng toe, oh Cindy wat ben jij toch een ingewikkeld persoon, doe eens normaal, wil je echt terug naar af, terug naar de hel?

Het is even stil in mijn hoofd, ik heb wederom het gevecht verloren, mijn gedachten zijn ziek, te gecompliceerd, te sterk. Ik heb hulp nodig, helaas nog steeds, ik vecht tegen de demonen, de spoken in mijn hoofd.

Kon ik maar liefhebben, wist ik maar hoe. Ik droom over een leven dwalend als ziel, waarin het lichaam geen vaste vorm aanneemt. Verlang ik naar de hemel, ik als engel nooit meer onzeker over dat buitenkantje?

Dikke tranen vol onzekerheid, ik huil, ik ween, ik smeek. Lief leven werk eens mee, doe eens aardig, wees eens begripvol en niet zo gemeen.

CinderellameSLSDO

Hoe zou jij je voelen?

Vandaag was ik even van slag, iemand van lang geleden kruiste mijn pad. Gewoon een vaag persoon, niet relevant en al helemaal niet van belang. Hoi, zei ik met mijn mooiste lach, hoi zei hij maar zijn gezicht trok strak. Zijn ogen gingen van boven naar beneden, ik voelde me verlegen, beschaamd, ik was een object geworden. Hoe gaat het met jou, vroeg ik oprecht, ja ach zei hij mij niet aankijkend, ja ach het gaat. Met mij gaat het goed maar dat zie je vast, niet meer zo mager als de laatste keer dat jij mij zag maar weet je ik had geen keus, ik heb mezelf ook niet gemaakt. Je snapt natuurlijk wel dat ik dit niet hardop zei maar ik voelde me zo groots, zo te veel, zo kolossaal, een reus. Ik kreeg meteen weerstand, dit menspersoon keurt mij, keurt mij op mijn gewicht, ik ben te veel in zijn ogen, ik voldoe niet meer aan de maatstaven van meisjes met ondergewicht, te zwaar bevonden. Ik nam een flinke stap achteruit, dit contact voelt niet goed, ik laat me niet meer gek maken, ik ben meer waard dan een afkeurende blik, een zinloze keuring, ik ben geen onding, ik ben een mens niet meer zo mager maar wel een stuk gezonder. Misschien vond je me niet zo aardig, ik liet je staan alleen, geen zin in een conversatie met een leeghoofd, geen zin in een afkeurende blik. Ik recht mijn rug, ik bekijk mezelf van top tot teen, volledig van slag, oh wat zijn mensen soms gemeen.

Cinderella

Maxi

Mijn kleine hompje goud, mijn wereldwondertje op 4 pootjes, mijn maatje door dik en dun. Van een afstandje staar ik naar Maxi, ik kijk naar zijn grijze, eigenwijze koppie, zijn gekrulde witte snorharen , zijn pikzwarte neusje , zijn blauwe oogjes, blauw als de zee.   Zijn voorpootjes gekruld onder zijn buikje, zijn achterpootjes er soepel tussen vallend, zijn staartje omringd zijn hele lijf. Zijn buikje gaat in een rustig tempo op en neer, ik hoor zijn spinnende geluid. Het zonlicht valt op zijn grijze vacht, het glimt, het lijkt wel zilver. Zijn oortjes gaan een beetje heen en weer, hij droomt vast over mooie poezenvrouwtjes, over zijn vleesje, over zijn heerlijke leventje met mij. Ik zucht, ik ben even heel gelukkig, dit kleine hompje goud is van mij, een grotere vriend kan ik mij niet wensen.

20728322_1892593781067716_8308354467588554650_n

Papa

Papa, ik hou van jou,
Normaal eindig je een lieve brief aan iemand om wie je heel veel geeft met de woordjes, ik hou van jou, ik start mijn vers ermee, ik arceer ze zelfs, een dikke ik hou van jou voor jou op deze vaderdag!
Ik heb veel geleerd van jou, ik herken ook veel in wie jij bent. Jij bent recht door zee, ik niet, ik draai te lang om dingen heen. Jij houdt niet van feestjes, ik ben ook geen party animal. Jij bevindt je liever niet in drukke ruimtes, winkelende mensen in de Hoofdstraat op een zondag, irritant al die slome, trage mensen, jij wilt doorgaan, ik ook, ik duld ook geen mensen die mij voor de voeten lopen. Jij bent geen mensen-mens, jij vermaakt je héél goed in je uppie, ik ook, ik ben ook op mijn best als ik geen rekening hoeft te houden met iemand anders. Jij bent een énorme puzzelfanaat, voor jou is elke crypto kraakbaar, ik heb dankzij jou, heel vroeg een énorme woordenschat opgebouwd, taal boeit jou anders, voor jou is een t wel of niet, niet belangrijk, jij snapt de boodschap ook zonder een spelfoutje meer of minder. Ik ben uiterst kritisch op mijn spelling, ik duld geen d of t-tje minder, ik zou graag jouw manier van denken willen. Op vakantie gaan is voor jou ook een kriem, ik hou er ook niet van, ik houd ook liever vast aan het oude, vertrouwde, wat de boer niet kent, eet hij niet, ook van toepassing op jou, geen nieuwe, culinaire hoogstandjes, jij eet graag waarvan je weet dat je het lekker vindt smaken, mama is dol nieuwe receptjes, tja èn ik ben net als jou een fijnproever, ik wil exact weten wat ik eet. Engelse detectives, hoe meer hoe beter, er is weinig op tv wat jou stil kan laten zitten op de bank, het is Witse, Morse en Frost in ieder geval gelukt, je smult van de engelse sfeertjes, de moorden die net iets anders gepleegd worden dan in al die Amerikaanse politie series. Ik smul er ook van, ik ben ook een mega-fan!
In de loop der jaren heb jij vaak iets gezegd waardoor ik ging denken, je zei het vaak heel bruut waardoor het leek alsof je boos was, later, nu, zie ik wat je wilde vertellen, ik zie nu pas de wijze les die jij me wilde meegeven. Drie jaar geleden na een énorme levenscrisis èn ik meer of minder ben gered door jullie, mijn lieve familie, sprak jij de gouden woorden, Dit is je laatste kans, Cin….je had gelijk, het was nu of nooit, ik moest nu iets gaan veranderen, nu ik jullie steun en onvoorwaardelijke liefde nog had om mij weer op weg te helpen. Ik drijf je soms tot wanhoop, hihi, dat gevoel is vaak wederzijds, we lijken misschien te veel op elkaar, lieve pap. Jij vindt het moeilijk om mijn verdriet van het leven soms te begrijpen, ik snap dat, ik snap dat het niet leuk is om van je dochter te horen dat ze het leven niet ziet zitten. Je kampt met veel lichamelijke klachten, moeilijk om te zien, ik wil gewoon zó graag dat je weer eens zou gaan fietsen door de duinen, ijsje zou gaan eten bij Likkie op de boulevard, naar Praag zou kunnen, samen met mama, naar hartenlust zou kunnen doen wat je leuk vindt èn je lichaam je niet in de steek zou laten. Ik schrijf terwijl jij nu aan tafel je krantje zit te lezen, ik kijk af en toe opzij, vertrouwd, fijn, wij allebei aan het doen waar we ons nu goed bij voelen. Onze naam, Salman, een achternaam waar ik trots op ben. Papa, jij bent de liefste vader, ik zeg het ook veel minder tegen jou als dan tegen mama, misschien omdat jij een man ben èn ik een vrouw. Mijn papa en mama, jullie zijn goud waard. Ik hoop dat ik je trots maak als ik laat zien dat het leven me iets beter bevalt (nu) èn ik iets sterker in mijn schoenen sta. Ik wil nog héél lang samen met jullie s’avonds aan tafel dineren, ik kan niet zonder jullie twee. Ik wil je nog héél lang zien genieten van je 6 prachtige kleindochters, je eerste kleinzoon Boyd,  waar jij zó dol op bent. I19149079_1858121694514925_5151150030819511307_nk wil nog héél lang genieten van jouw verhalen over vroeger toen Wim nog Wimpie was!
Lieve pap, i love you
Cindy

Ik ben ik, jij bent jij en wij zijn goed genoeg

Ik voel me zo verloren, verloren in een wereld vol gevaar. Ik vrees mijn medemens, ik ben zo bang voor wat mensen van mij vinden, ben ik wel goed genoeg, vinden ze me niet raar?

Als je altijd maar onzeker bent en je immer twijfelt aan je eigen kunnen, dan krijgt je zelfvertrouwen een deuk. Ik maak me vaak te druk, ik wil zo graag goed doen, goed zijn, ik wring me in allerlei bochten om maar aardig gevonden te worden zelfs ten koste van mezelf.

Ik werk hard om harder te worden, iets weerbaarder, iets minder naïef, ik faal constant maar ook ik leer van mijn fouten. Tot hier en niet verder, ik scherm mijn wereldje af, ik wil niet meer terecht komen in relaties waarin ik me gevangen en bedreigt voel, waarin ik alleen maar word gebruikt.

Ik maak vrij snel contact, ik vind iedereen lief en aardig dat is ook vaak het probleem, een nee van mijn kant zou af en toe handig zijn maar iemand afwijzen vind ik niet lief en aardig. Ik vertrouw mensen te snel, ik laat me gemakkelijk ompraten, het perfecte slachtoffer voor mensen die graag misbruiken.

Ik ben al jaren in therapie, ik zou vooruitgang moeten boeken maar ik ben een trage leerling, ik heb maar een paar succesjes op mijn naam staan meestal gaat het fout en eindigt de relatie of vriendschap in een zware teleurstelling.

Ik ben ik, jij bent jij en wij zijn goed genoeg. Vergeef me als ik soms een stapje terugneem, me iets verdekter opstel, ik probeer opnieuw te vertrouwen, dat kost tijd en aandacht. Ik kom er wel…

Cinderella

Vandaag is anders…..

Wat ben ik somber vandaag, ik heb moeite met de aanvang van de nieuwe dag, iedere dag weer zo een gevecht om het leven te leven, iedere dag opnieuw dezelfde sleur.

Mijn gordijnen zijn gesloten, ik vrees het felle licht, kon ik me nog maar even oprollen, diep onder de dekens, was het nog maar donker, was het nog maar nacht.

Ik slenter door mijn huisje, elke stap is log en zwaar, ik voel me zo moe, mijn ledematen bungelen doelloos langs mijn lichaam, ik wil het liefst me neer laten vallen op de grond.

Een vlieg zoekt zijn weg naar buiten, de vrijheid, de open lucht, ik help hem een handje, ik zet het venster wijd open, hij vliegt ondankbaar weg.

Mijn poezenmannetje draait rondjes om mijn benen, nog even en ik struikel over zijn harige pootjes. Max miauwt zachtjes, ik denk te horen, kom op baasje, je kunt het, je hebt mij toch nog! Ik aai de kleine man, ik geef hem een dikke knuffel, ik mompel lieve woordjes in zijn poezelige oortjes, ik hou van jou boefje.

Ik voel me zo lusteloos, 12 uur slaap is niet genoeg. Er gebeurt zo verdomd veel om mij heen, het leven is soms zo gemeen. Ik zet de feiten op een rij, ik probeer orde te scheppen in mijn warrige brein. Plots vallen er dikke tranen, ik vang ze op, een handje vol verdriet.

Ik ben vaker zo down geweest maar vandaag is het gevoel anders, mijn geest corrigeert mijn gedachten niet, ik kan mezelf maar niet geruststellen. Wanhopig tast ik in het duister, lieve god als u mij hoort, stuur me dan wat kracht van boven, een beetje hoop vanuit de lucht.

Cinderella25152359_1955633888097038_4787264029385305725_n

Ik ben zo verdomd onzeker

Je heel onzeker voelen bij alles wat je doet, angst om fouten te maken, bang om niet te voldoen aan de gestelde eisen. Stap ik wel met het goede been uit bed? Heb ik mijn tanden wel goed gepoetst? Is mijn koffie niet te slap? Is Max wel oké, oogt hij niet ziek? Is mijn bed wel netjes opgemaakt?

Ik ben zo verdomd onzeker en in combinatie met mijn dwangstoornis is het gevoel giftig. iedere minuut een gevecht, zo weinig vertrouwen in mijn eigen kunnen. Vindt hij of zij mij wel aardig? Zei ik niet iets raars? Ben ik wel lief genoeg? Vinden mensen mij niet vreemd?

Jaloers op een ieder die zelfvertrouwen heeft, jaloers op hun doen en laten, hun zekerheid in het leven. Schrijf ik niet te saai? Is het koffieapparaat wel uit? Is het niet te warm in mijn huisje?  Heb ik wel voldoende schoongemaakt?

Mijn onzekerheid belemmert mij, ik laat dingen puur uit angst om te falen, ik ontzeg mezelf een hoop. Ik oefen met mijn dwang, ik probeer me niet te laten leiden, ik probeer de dwang niet toe te laten. Ik faal, ik faal constant, de dwang is sterk en gemeen en ik ben niet sterk genoeg, ik ben te aardig.

Ik check voor de zoveelste keer of ik het licht wel heb uitgedaan, is de deur goed op slot? Heb ik de plantjes genoeg water gegeven? Staat mijn muziek niet te hard voor de buren?

Ik zucht, een diepe zucht, nu al moe en de dag moet nog beginnen.

Cinderellawetgevers-regel-zorg-in-plaats-van-dwang_1472668319

 

 

Mijn klein wondertje op vier pootjes

Mag ik jou iets vragen, gewoon een vraag uit het niets, dwalend in mijn geheugen, verdwaald spokend in mijn hoofd. Ben jij weleens onzeker, angstig en gekweld? Zit jij weleens heel diep in de put, zie jij soms geen uitweg meer, ben jij weleens compleet uitgeteld? Ik voel me vaak zo angstig, zo alleen. De wereld om mij heen gevaarlijk en riskant, te groot voor een nietig persoon zoals ik.

Mijn lijf geeft me seintjes, het is moe, het heeft weinig kracht. Ik luister maar ik geef mijn lijf geen aandacht, zorgen voor een gehaat lijf valt niet mee. Ik zak door mijn knieën, vol drama, niet geacteerd en zonder applaudisserend publiek. Ik blijf even roerloos liggen, hopend op een helpende hand.

Het geschreeuw in mijn hoofd is te heftig, de stemmen maken mij laf en onzeker, ze zijn te sterk, te vertrouwd geraakt met mijn geest.

Een nat neusje, een harig pootje, een ruwe lik, mijn klein wondertje op vier pootjes troost mij, ik krijg al zijn aandacht en zorg. Ik herpak mezelf, dankbaar voor dit kleine wezentje.

Ik sta weer, niet kaarsrecht, een beetje wankelend maar mijn voeten raken de bodem, geaard en vol leven.

Cinderella19657230_1869084306751997_2119017107176363919_n