De stoplichtmethode

Ik schiet te vaak van de ene emotie in de ander, ik raak van streek en ik beland in een crisis-situatie. Ik ben dan vrijwel niet in staat om mijn gedrag te veranderen. Door te werken met de stoplichtmethode leer ik mijzelf trucjes aan, ik ben nog maar een leek maar ik wil het graag met jullie delen.

Vandaag kleurt rood, ik heb een radeloze paniek in mijn lijf, ik weet me even geen raad. Mijn lijf protesteert en blijft angstvallig op de rem staan, niet bewegen Cin, het licht is rood, staan blijven is je enige optie, als je nu toch in actie komt word je flink afgestraft. Denk maar aan de auto die door rood rijdt en bekeurd wordt, het schuwe hertje wat stokstijf stil staat voor een remmende auto.

Vandaag ben ik dat hertje, ik sta stil en ik durf me niet te bewegen, het leed is al gestreden, ik ben gedoemd. Ik heb angst, ik voorzie problemen, alles heeft de revue al gepasseerd, alle negatieve kanten heb ik al belicht. Er is een complete paniek ontstaan en ik krijg een barstende hoofdpijn, ik heb de neiging om met dingen te gooien en ik vloek hardop tegen mezelf. Als ik me zo voel ben ik al te ver gegaan, ik heb mijn grenzen overschreden en niet goed geluisterd naar de signalen. Ik heb dan vrijwel geen realiteitsbesef meer, ik ben compleet in mezelf opgegaan. Had ik maar eerder de signalen opgepakt, had ik maar eerder aan de noodrem getrokken, om hulp gevraagd.

Hoe herken ik signalen, hoe kom ik terug in de groene zone, hoe doe ik dat zonder al te veel leed te berokkenen? Hoe zorg ik goed voor mezelf, hoe voorkom ik een paniek-aanval, waar moet ik op letten? Een verandering in mijn gedrag is een teken dat ik aan mijn top zit, ik wordt ongeduldig, geen zin in al die winkelende mensen met hun karretje vol lekkers. Ik word snel boos, extreem kort lontje, ik ben explosief. Ik voel me zwaar en log, mijn lichaam is op en schreeuwt om een pauze, er is dus een toenemend verlies van controle.

In gezelschap functioneer ik dan nog redelijk, ik weet me passend te gedragen, ik blijf alert en waakzaam, ik blijf sociaal actief. Wanneer ik mij bevind in mijn eigen huisje en ik dus helemaal alleen ben kan het flink fout gaan, ik heb al zoveel crisis-situaties doorstaan, gehavend kwam ik uit de strijd.

Ik heb de neiging mezelf te bestraffen voor dat wat niet kloppend is in mijn gedachten. Ik word zelden boos, ik ben wel heel vaak héél verdrietig, ik heb geleerd dat de spanning afneemt naarmate ik mezelf beschadig, dit is een zeer ongezonde manier in het omgaan met mijn gevoelens. Ik zoek naar alternatieven, ik moet me haasten om terug te komen in de oranje of zelfs groene zone. Ik blijf te vaak steken in het onveilige oranje-gebied. Weliswaar tijd voor een korte adempauze maar zeker geen tijd om op mijn lauweren te rusten. Ik ben in staat om mezelf streng toe te spreken, het belerende vingertje gebruik ik maar al te vaak, toch zijn er situaties waarin ik me geen raad weet en ik zonder hulp van buitenaf geen stap verder kom.

Ik vind het lastig om om hulp te vragen, ik ben niet graag hulpbehoevend, ik doe graag alles zelf. In het verleden was er altijd wel iemand in mijn nabije omgeving die me uit de put hielp, afleiding bood of me tot steun was. Ik ben voor het eerst in mijn leven helemaal alleen, geen ouder, broer of zus, geen partner alleen een kat. Mijn dwang is eindeloos als ik alleen ben, niemand roept mij een halt toe en ik ken geen grenzen, ik verlies mezelf in de dwang. Ik raak de controle kwijt en mijn veilige groene zone kleurt rood.

Ik kan in mijn bed kruipen met de dekens over me heen, ik kan grijpen naar een valeriaan tabletje, ik kan mijn moeder bellen, ik kan gaan schrijven, ik kan muziek gaan luisteren, ik kan me gaan richten op Max. Helaas weet ik uit de praktijk dat ik zelden de hulpmethodes als oplossing kies, ik kan het maar ik doe het niet. Ik kies jammer genoeg nog steeds voor de foute weg. Ik sta te lang stil bij het rode licht, iedereen is mij al lang gepasseerd maar ik blijf staan, te bang voor een volgende stap. Ik zou het liefst iemand aan mijn zijde hebben die mij begeleid door het leven, iemand die mijn persoonlijke stoplicht wil zijn. Iemand die mij meetrekt aan het handje, kom Cin, we mogen, het licht is nu groen, òf wacht nog even, het is nog niet veilig, iemand die mij behoedt voor verkeerde keuzes.

Mijn ergotherapeut heeft me aan het werk gezet, voor mij ligt een groot vel papier, ik heb een stoplicht getekend en daarnaast notities gemaakt. Wat bevind ik me vaak in de rode zone, ik moet echt beter mijn best gaan doen. Goed stap 1 gezet, nu de geleerde technieken gaan leren gebruiken, ook ik mag deelnemen aan het verkeer des levens.

Cinderella

th

 

 

 

Advertenties

I am not broken just bent

De wekker laat vroeg van zich horen, abrupt schrik ik wakker, vandaag weer een stapje verder in mijn herstel,  ik zie Maartje vandaag, hoera! Soepel spring ik uit bed, oeps, iets te enthousiast, ik wankel, de medicatie is nog niet goed afgestemd en ik ben wat duizelig. Het is nog donker buiten, alles oogt zoveel mooier in het nachtlicht, was het maar altijd donker. De spiegel verstopt zich in het donker en schrikt heftig wanneer ik het licht aanknipper, goedemorgen lieve spiegel, ben je er klaar voor, ik ga me opmaken. Lachend lacht de spiegel mij toe, ik ben klaar Cindy, kom maar op, toon jezelf maar, leef je uit! Ik ga vandaag opgetut de deur uit, met mijn zwarte eyeliner trek ik een soepele lijn boven mijn ogen, ik oog direct wat stoerder, een mij maakt -niemand -wat- look, een stoere Cindy, ik mag haar vrijwel meteen, met haar zou ik geen ruzie maken, ik mag dat wijf wel, denk ik. Ik geef mezelf een dikke knipoog, ik praat mezelf wat moed in èn god geloof me,  ik heb het nodig, wat moed komt zeer van pas vandaag! Het regent buiten en ik maak me druk om mijn niet waterproeve make-up, straks ben ik een spook, ik giechel een beetje, Cindy het spook klinkt grappig. Mijn fiets is dapper en stoer rijdt het mij naar Leiden, ik arriveer doorweekt, nat en moe maar ik heb het gered, ik ben op de plaats van bestemming, de Ursula-kliniek. Een korte blik in de spiegel, alles zit nog netjes op zijn plek, nu niet onzeker zijn Cin, kom op wees eens stoer! Ik neem plaats in de volle wachtkamer. Ik maak mezelf klein, ik wil niet opvallen, ik probeer met te verstoppen achter mijn volle bos met haren.

Zó wat ben je mooi, Cindy! Jeetje, wauh! Maartje is verbluft èn ik onzeker, is het niet te veel, ben ik geen clown nu in jouw ogen, is het niet te veel poespas, ben ik niet te overdreven zo? Stomme twijfel, ik haat het zo. Maartje neemt mij mee naar het drama lokaal. De teddybeer zit nog braaf op zijn rieten stoeltje, de tafel met gekleurde vaasjes zonder bloemen oogt nog steeds rommelig maar gezellig, niets verandert hier, niets, behalve ik. Vandaag ben ik net iets anders als de laatste keer dat ik hier was, wat make up siert nu mijn gezicht. Je bent in het blauw vandaag, wat kleur, wat goed! Ik knik, ik heb er over nagedacht, ik heb bewust voor mijn klerenkast gestaan en dit eruit gepakt. Mijn kast is niet zo vol meer, ik heb het ontdaan van alle maatjes extra small. Wat een dappere stap, wat knap! Ik denk terug aan die bewuste avond, het leegmaken van mijn klerenkast vol met kleren-maatje-te-klein was lastig, tè moeilijk, de muziek van Doe Maar heeft mij er doorheen gesleept, 39 jaar en trillend op mijn benen òf zoiets dergelijks. Verdrietig omdat elk kledingstuk mij liet herinneren aan het moment van aankoop, ooit gekozen omdat ik het zo mooi vond en nu pas ik het niet meer, kan ik het wel weggooien, ik ben gegroeid, aangekomen in gewicht en dat is nu eenmaal een bikkelhard feit welke ik moet gaan leren accepteren maar hoe doe je dat als je zo diep hebt gezeten?

Wat fijn dat je er bent Cindy, wees welkom. Mijn bekertje hete thee verwarmt mijn koude handen, ik ben ook blij dat ik er ben en ik voel me zeer welkom, daarvoor dank. Maartje en ik zitten tegenover elkaar, de sfeer is ontspannen en ik voel me op mijn gemak. Gepassioneerd vertel ik over mijn week, de stappen die ik zet, de valkuilen waarin ik steeds val, de blunders die ik maak. Denk jij dat ik nooit blunder, dat ik alles perfect doe? Ik zeg niet eerlijk wat ik denk en ik knik begrijpend naar Maartje. Natuurlijk maakt iedereen fouten maar daar leren we juist van, zo ook jij, Cindy!

We praten over het verleden, ik vertel open en eerlijk over een niet zo fijne tijd in mijn leven. Ik ben geëmotioneerd, mijn eigen verhaal raakt mij tot op het bot. Soms haper ik, las ik een korte pauze in, het is niet zo maar wat, mijn verhaal is aangrijpend èn plots schaam ik mij voor mijn verleden. Bepaalde keuzes waren niet al te slim maar ik was jong en onzeker, naief en ziek. Ik worstel nog intens met het verleden, ik heb geen vrede met bepaalde mensen en hun rol in mijn leven. Mag je boos zijn van jezelf? Ik word nooit boos, geef ik als pasklaar antwoord. Maartje staat op en plaatst twee stoelen voor het gordijn met daar achter de enorme spiegel. Ik vrees, ik kan nu niet naar mezelf kijken, ik vind mezelf zo niet leuk als ik boos ben. Het gordijn blijft onaangeroerd, gelukkig. Daar op die stoel, daar zit die persoon, vertel hem of haar maar eens de waarheid. Kan ik dat, kan ik praten tegen een lege stoel, ben ik zo fantasie-rijk? Ik sluit mijn ogen, ik weet wat ik zeggen wil, ik heb het zo vaak geoefend in mijn dromen. Ik breek, ik zwijg, ik ben doodstil, er komt geen woord uit mijn mond, de juiste woorden zijn onvindbaar. Ik barst in snikken uit, Maartje helpt mij met het vinden van de juiste woorden en voor ik het weet ben ik aan het praten tegen een lege stoel. Ik krijg geen weerwoord, hoe fijn is dat, ik heb die iemand het zwijgen opgelegd, stil gekregen, op zijn plaats gezet. Het lucht op, mijn boosheid krijgt een plaats. Ik geloof niet in voodoo maar ik ben er zeker van dat die persoon iets gevoeld moet hebben van mijn plotse tirannie èn dat is zeker niet mijn bedoeling, ik wil niemand pijn doen, ik kwets niet graag. Maartje legt haar hand op mijn schouder, ik voel haar warme hand nog steeds, ik voel me gesteund en begrepen. Hier mag ik boos zijn, hier word ik niet veroordeeld.

Wauh wat ben jij een liefdevolle, temperamentvolle vrouw. Ik bloos, ik sluit mijn ogen, wat kun jij goed je emoties tonen. Ik lach een beetje, ik vind mezelf juist gereserveerd, ik ben ingetogen en wat verlegen, ik heb moeite met loskomen van dat wat ik denk dat er verwacht wordt van mij. Boos zijn is niets voor mij, ik haat die Cindy, ik houd haar liever goed verborgen, niemand mag haar ooit nog zien. Ik heb jou zojuist wel boos gezien Cindy, zegt Maartje. Boos, verdrietig, blij, opgelucht, alles kwam voorbij, je voelt èn dat is goed! Maartje laat me los en ik mis meteen haar vertrouwde hand op mijn schouder.

Ik veeg de tranen van mijn gezicht, mijn make up zit nu vast overal. Door de tranen heen verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, Cindy de clown, Cindy het spook voelt en mag er zijn. I’m not broken just bent.

Cinderella

kunst-schilderij-liggende-vrouw---canvasschilderij-_-ff00722_1386_0

Lets waist time…

 

Bij twijfel raadpleeg ik google, ik moet weleens lachen om mezelf, je kunt alles vinden op internet. Vraagjes waar je als puber niet mee terecht kon bij je ouders, schaamtegevoel, onzekerheid, die vraagjes heb ik nu. Maar wat als je gedrag niet past bij je leeftijd, je vraagjes horen bij een opgroeiende tiener, snapt Google die logica, moet ik mijn leeftijd soms vermelden?

Mijn lichaam krijgt vorm en ik vind het doodeng. Het meisjeslichaam verandert in een vrouwenlichaam. Waarom is vrouw worden voor mij zo beangstigend? De verantwoordelijkheid die komt kijken bij vrouw zijn vind ik zwaar. Volwassen besluiten nemen, kan ik dat wel, ben ik ontwikkeld genoeg of houd ik mezelf expres dom? Ben ik in staat om als een volwassen mens te denken, denken zonder al mijn dwanggedachten, al mijn angsten, al mijn onzekerheden, al mijn denkfouten?

Ik haat mijn lijf, pure walging zonder te overdrijven. Ik heb mezelf net met mijn ogen dicht aangekleed, een stukje blote huid en ik raak al in paniek. Ik verstop me het liefst in een te grote trui, mijn lichaam mag niet gezien te worden. Ik verkramp, ik maak mezelf vaak klein, mijn lichaam is niet zo lenig meer als toen ik zo mager was, het is niet meer zo flexibel. Als je je ogen sluit is iets dan minder eng, herken je dat gedrag? Als je je maar heel stil houdt kunnen ze je niet te pakken krijgen, kinderlogica maar voor mij zo actueel.

Jezelf straffen door niet te eten bleek een makkie te zijn, ik kon al het voedsel weerstaan en het gaf me kracht. Ik deed mijn lichaam zwaar tekort maar mijn geest werd gevoed met negatieve energie. Ik heb mijn krachten verkeerd gebruikt, ik was te veel bezig met de buitenkant. Maar hoe belangrijk is de buitenkant nu eigenlijk, heb ik het niet te belangrijk gemaakt? De anorexia werd een verslaving, een manier van leven, een overlevingsstrategie.

Ik beoordeel mensen niet op zijn of haar uiterlijk, deze vraag wordt mij vaak gesteld, vind jij mij dan ook te dik? Een eetstoornis vertroebelt je eigen zelfbeeld maar het heeft nooit mijn blik op mijn medemens vertroebelt. Ik vind iemand al snel heel mooi, heel uniek in zijn soort. Ik houd van lieve mensen, een tikkeltje onzeker mag, vind ik juist bijzonder. Ik ben licht ontvlambaar, je hebt al snel een plekje in mijn hart veroverd. Ik moet waken voor de verkeerde contacten, te goedgelovig, te naïef, te kinderlijk misschien. Wat lieve woordjes en ik ben om, ik vind je leuk om wie je bent, de dingen die je zegt, het uiterlijk is niet het allerbelangrijkst, ik geef om mooie karakters.

Mijn wereld verandert, ik moet bepaalde dingen los laten om verder te komen. Al mijn aangeleerde technieken moet ik afleren, het maakt me ziek en ze zijn niet helpend. Ik probeer mijn karakter te behouden, ik ben nog even lief en aardig, alleen mijn lichaam is verandert, het buitenkantje is wat sterker nu.

Wat een moeilijk proces, Google, weet het ook even niet meer, al mijn zoekresultaten leiden tot niets, ik moet gaan leren vertrouwen op mijn eigen kunnen, mijn eigen ingebouwde computer.

Cinderella

44941005_2185731571753934_830902375924367360_n

 

 

Ik wil leven in het hier en nu….

Mensen, sta eens stil en luister, ik vraag maar een momentje van je tijd. Weet je wat anorexia met je doet, het vermoord je, het slacht je af, heel langzaam blijft er niets meer van je over, een kloppend hart in een te mager omhulsel, een lijf die vecht tegen de groei. De foto in mijn hand krult, het is oud, ik heb het gescheurd uit een vergeeld album, ik haat die blik, ik haat die doodse ogen. Ik kijk in de ogen van een veel te mager meisje, haar onzekere blik maakt mij kwaad, wat mopper je nu, je bent harstikke dun, nog magerder kan haast niet maar je ziet het niet hè? Als je eenmaal in die neerwaartse spiraal bent beland wil je alleen maar nog dunner zijn. Eten is controle-verlies, eten is slap, eten is verboden. De spiegel is je vijand, je schaduw maakt je bang, je lijf raakt gewend aan het tekort aan voedsel en het gaat teren op zijn reserves, je vitale organen worden aangetast. Het verleden heeft je geleerd dat mensen je beoordelen op je uiterlijk, elke afwijking wordt als negatief beschouwd. Geplaagd worden door je leeftijdsgenootjes doet wat met je, het laat je heel klein voelen, klein en nietig maar te groot en te veel voor deze wereld. Zo ging het bij mij, ik was gekwetst en kwetsbaar. Al die woede, al het verdriet ik wist me geen raad, niet eten werd een oplossing, mijn valkuil, ik werd te goed. Het vrouw worden staat je tegen, je weet je geen raad, je wilt geen vormen krijgen, je wilt onzichtbaar zijn maar ondanks al je ijver val je juist op, je bent anders, je bent te mager, te ondervoed. De foto valt uit mijn hand, per ongeluk of misschien zelfs expres, ik wil niet meer terugkijken naar dat wat was, ik wil leven in het hier en nu en al mijn kennis delen, ik wil de wereld vertellen dat er hoop is ook al lijkt het onmogelijk. Een hart onder de riem, een schouderklopje, een gerustellend praatje, een luisterend oor, een lichtje in de duisternis, een vallende ster, een wens, een sprankeltje hoop dat is wat ik te bieden heb. Ik ben er klaar voor, kom maar op!

Cinderellaimg_0425

Vandaag,

Ik moet hard trappen, aan de kust wat wind, ik heb Sky radio aanstaan. Mijn lange bruine lokken wapperen dapper in de wind. Ik ga niet snel, mijn benen voelen moe, ik ben op na een zware nacht van wakker blijven èn staren naar het plafond. Ik heb vandaag mijn evaluatie en dat is altijd spannend. Een vorm van examen doen, in ieder geval ervaar ik dezelfde stress. Scoor ik hoog genoeg, ben ik oké, zijn ze trots op mij?

Mijn stappenteller maakt overuren vandaag, ritje naar Leiden levert me een aardige score op. Ik lach een beetje dwaas, ik ben nog nooit bezig geweest met het tellen van mijn stappen, waarom nu opeens wel? Vast de schuld van mijn nieuwe telefoon, ik krijg het niet voor elkaar het te deleten, mijn hand weigert spontaan dienst, mijn eetstoornis viert hoogtij èn dat wil ik niet(meer).

Ik heb vooraf een gesprek met Niek, we hebben een schamel half uur, ik twijfel of ik mijn verhaal kwijt kan in zo kort tijd. Ik heb best veel te vertellen, ik maak me een beetje druk, ik moet mijn verhaal kwijt. Ik praat ronduit, ik ga helemaal los, nerveus en druk ratel ik door, ik ben nerveus en dit is dan mijn geijkte gedrag.

De tijd tikt gestaag door, ik kijk op mijn horloge, nog even en ik heb mijn gevreesde gesprek. Er gaan héél veel dingen goed maar ik blunder nog steeds flink. Ik heb de neiging in mijn eenzaamheid de verkeerde mensen aan te trekken, hoe voorkom ik missers, hoe weet je of je iemand kan vertrouwen? Diep gekwetst in het verleden en bang voor herhaling? is dat wat je bedoelt, vraagt Niek. Ik knik, ja precies, ik kan me geen missers meer veroorloven.

Goed zoals voorspeld werd ons gesprek bruut afgekapt door de tikkende klok. Samen met Niek loop ik  naar de andere kant van het gebouw, we laten de vele trappen achterwege en nemen in plaats daar van de lift. Mijn benen willen trappen lopen, ongeduldig wiebel ik nerveus, hoezo bewegingsdrang?

Plots wenkt Niek iemand gedag, ik kijk opzij en wie zit daar tot mijn grote vreugde, Roel! Terug van weggeweest, ik krijg spontaan een glimlach op mijn gezicht. Je ziet er nog steeds goed uit Cindy, Roel slikt zijn woorden direct in èn dan bedoel ik niet dat je dik bent of bent geworden! Ik lach, ik weet, ik schud hem vrolijk de hand. Het gaat ook goed, daar sta ik dan met mijn twee top therapeuten, Niek en Roel, even ben ik heel trots op de hulpverlening in Nederland. We zeggen elkaar tot ziens, tot snel Roel, fijn dat je er weer bent.

Saskia is nog in gesprek, het bordje op de deur staat op bezet. Niek en ik nemen plaats in de volle wachtkamer. We drinken nog maar een kop koffie, de koffie van de GGZ is héérlijk! Het meisje naast mij heeft een schattig hondje op haar schoot, een hulphond in opleiding. Had ik mijn kleine Max maar hier, ik kan ook wel wat steun gebruiken, Niek lacht. Ik vertel over de wilde plannen die ik ooit had, ik wilde ook graag een hondje toen ik op mezelf ging wonen, het zou een dwergteckel worden met de naam Pim. Pim is er nooit gekomen, Max kwam in zijn plaats en ik heb nooit een dag spijt gehad, hoe fijn is dat!

We horen kokette stapjes richting wachtkamer komen, Saskia kijkt om de hoek, Niek en ik zitten goed verstopt. Hai Cindy, hai meis, kom mee! De begroeting is meer dan enthousiast, wat leuk om kind aan huis te zijn, een beetje een begrip geworden hier op de Urusla(op een positieve manier dan) Ik neem plaats, ik heb bevende handjes, ooit was ik énorm bang voor deze gesprekken, in de tijd dat ik nog niet wilde werken aan de anorect in mij. Saskia is mijn hoofdbehandelaar en zij is eindverantwoordelijke, zij bepaalt de koers.

De sfeer is gemoedelijk, ik word met de minuut rustiger. Saskia heeft veel positieve dingen over mij gehoord, wat fijn dat je zo hard aan het werk bent. De PMT met Maartje doet je goed hè? Ik knik enthousiast ja, het werpt al zijn vruchten af, ik durf iets meer de confrontatie met mezelf aan te gaan. Kleine stapjes omdat ik al jaren stil sta en ik niet te snel alles moet willen, het heeft tijd nodig, mijn lijf is zoveel tekort gekomen, we willen verkramping voorkomen, de denkbeeldige spierpijn voor zijn. Ik herinner me de eerste blik in de spiegel met Maartje aan mijn zijde, hand in hand, zoveel kilo’s zwaarder als de laatste keer dat ik mezelf in mijn geheel durfde te bekijken, was het maar gestaag gegaan, had ik deze hulp maar eerder gehad, verspilde tijd in mijn kostbare leventje.

Ik word volop geprezen, ik glunder van oor tot oor. Niek vertelt over mijn vorderingen, ik kan het niet anders als beamen, de feiten liggen op tafel, Cindy is een keiharde werker en een stoere bikkel gebleken. Je bent een paar keer bijna dood geweest en zie wat een prachtvrouw je nu bent geworden. Ik zwijg, ik wil de woorden in me opslaan, voor altijd bij me dragen.

Zou je de komende tijd met Niek kunnen gaan werken aan de boosheid in je? Ik vertel Saskia hoe zeer ik walg van mijn eigen lichaam, hoe zeer ik het haat om mezelf goed te verzorgen. Hoe zeer de dwang mij nog lijfstraffen oplegt. Hoe vaak ik verval in negatief gedrag, mijn zelfhaat. Ik heb de neiging mijn boosheid op mijn eigen lijf af te reageren, ik haat het als er iets niet kloppend is, een afgebroken stukje tand bijvoorbeeld, dan wil ik dood, weet je, zo ver gaat dat.

Nog genoeg om aan te werken dus, Saskia klapt in haar handen maar meis wat zijn we trots op jou! Ik wil wegkruipen, verdien ik wel zoveel lof? Wat zou het geweldig zijn als jij met al je ervaring wat zou kunnen betekenen voor de zorg. Kan ik dat nu al? ik stel de vraag aan zowel Niek als Saskia. Niek vertelt over mijn presentatie, hoe goed ik mijn strijd heb verwoord en hoe helder ik over kwam. Ik voel me gedragen, wat een heerlijk gevoel om zo bejubeld te worden, ik groei daarvan in kracht.

We maken een nieuwe afspraak, ik wil Saskia een hand geven maar ze opent haar armen, een knuf voor jou meis. Ik ben verlegen, wat lief! Wat fijn dat er zo met mij meegeleefd wordt!

Wauh! Mijn evaluatie-gesprek was een zinvol, leerzaam en rijk gesprek. Ik koester de woorden en herhaal ze in mijn  hoofd, niet vergeten ze op te schrijven, belangrijk om te onthouden Cin! Soepel, vol hernieuwde moed stap ik de buitenwereld weer in. Mijn benen zijn opeens niet zo moe meer, mijn hoofd is iets minder vol. Ik fiets in een heerlijk tempo terug naar het veilige Noordwijk, naar Max mijn allessie…

Cinderella

 

 

 

Op zoek naar herkenning

Een verdwaald spoor, ik zoek wanhopig naar herkenning. Een stukje verleden, iets wat mij doet verlangen naar vroegere tijden. Een adem, een zucht, een wanhoopskreet. Dikke tranen, opgezwollen ogen, een hoopje ellende. Een jaloerse blik, een eenzame fietser, de zon die straalt. Een straal water, een koude handdruk, mijn stem. Een glinsterende ring, een ster aan de donkere hemel, mijn blauwe ogen. Een aai, een kindje op een driewieler, een verharde weg. Een gesproken woord, een wapperende vlag, een hondje op het trottoir. Een aanmoediging, een hart onder de riem, een leeg gevoel. Een knipoog, een klopje op de schouder, een warme douche. Jouw lach, de blauwe zee, de open deur. Een verliefd stel, een versgebakken brood, een trots pauw. Trillende handen, lippen rood als vuur, een geheimpje. Een klaproos, een ontluikende liefde, de dag na morgen. Het groene gras, hoge hakken, een gillende puber. Een speelse blik, een kus op de wang, een stap vooruit. Een gitaar, een treurig lied, de volume op standje hard. De zon die schijnt, de harde regen, een wit wolkje aan een blauwe lucht. Een helder moment, een idee, een oplossing misschien? De hemel, een ver land, wuivende palmbomen. Een briesje wind, de onderwereld, haat. Geduldig wachten, een schoon dekbed, een koud glas cola. Een geur, een beetje hoop, een glimlach op mijn gezicht.

Cinderella

FullSizeRender (1).jpg

 

Stomme spiegel

Wat ben jij lelijk, mijn spiegel praat. Draai je eens een slag om en kijk dan eens naar opzij, zelfs dan zie je er walgelijk uit. Haal die haren eens uit je gezicht, kijk eens recht in mij, valt het jou ook op dat je ogen treurig staan? Ik lach wat onzeker en praat terug tegen de stomme spiegel. Lieve spiegel dit ben ik, dit ben ik als vrouw, ik heb mezelf ook niet gemaakt, weet je, zie je dit is het resultaat na heel hard werken. Ik vond je toen leuker, ik knik, ik ook maar ik had geen keus, mijn lichaam hield het niet lang meer vol. Zou je kunnen wennen aan deze Cindy, ik heb jouw steun zo hard nodig, ik kan het niet alleen… Al is het maar een stukje acceptatie van jouw kant, ik voel de walging zo en het helpt me niet, jouw geklaag is niet steunend, zie! De spiegel zwijgt en ik kijk neer, ik kan mezelf niet eens recht in de ogen aankijken, ik schaam me, ik schaam me voor mijn gekregen lichaam. Ik weet beter, ik weet dat dit een gezond vrouwenlichaam is, met al zijn vormen en imperfecties, het is goed dat ik gegroeid ben. Ik voel een woede opkomen, ik ben laaiend op die stomme spiegel, ik wil hem in duizend stukjes gooien, vernietigen, weg met mijn spiegelbeeld! Ben ik bang voor de confrontatie met de nieuwe Cindy? Ik kijk heel stoer in de stomme spiegel, mij krijg je niet klein, ik heb voor hetere vuren gestaan, ik zet wat kracht achter mijn woorden door mijn ogen samen te knijpen. Twee blauwe ogen staren me verbaast aan, had je niet gedacht van mij hè, jij vindt me maar een naïef en dom wicht. Wat licht van opzij zorgt voor een schaduwspel op mijn gezicht, met mijn hand raak ik mijn spiegelbeeld aan, dit ben ik, van deze vrouw moet ik gaan leren houden. Stomme spiegel, het is gedaan met jouw geklaag, ik waarschuw je, als je niet iets aardiger wordt verban ik je helemaal. Ik lach, ik moet lachen om mezelf, sta ik gewoon te praten tegen een stomme spiegel, waarom laat ik me zo gek maken? Ik sluit mijn ogen, misschien is het te vroeg ben ik nog helemaal niet toe aan een volgende stap. Leren houden van jezelf is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen maar ik geef niet op, ik verlaag het tempo enkel. Ik gun die stomme spiegel de tijd om aan mij te leren wennen.

CinderellaIMG_20181103_155245.jpg

Weer een immense stap gemaakt….

Brrrr wat is het koud, ik pak mezelf dik in, mijn nieuwe winterjas is geschikt voor dit gure weer. Waar zijn mijn muts en handschoenen? ach knalrose en geen gezicht, boeien, als ik het maar warm heb, toch? Ik check mijn spiegelbeeld, globaal, ik probeer niet te fixeren, ik ben goedgekeurd, ik mag zo naar buiten.

Ik geef mijn kleine vriend een aai over zijn grijze koppie, vrouwtje is zo thuis, echt waar. Met een trotse glimlach kus ik hem gedag, dag liefje, tot zo. Ik check de deur voor de zoveelste keer, ik loop nog een paar keer terug en voel opnieuw, dicht ècht dicht, ik zeg het hardop, dat helpt, weet ik uit ervaring.

Iedereen slaapt nog, de wereld moet nog ontwaken en zie mij eens stoer gaan op de fiets, Leiden is voor mij een peulenschil, dat ritje kan ik nu wel dromen. Ik gaap, ik heb nieuwe medicatie en ik slaap er niet goed op, ik ben een beetje brak. Mijn iPod met altijd dezelfde afspeellijst helpt mij door de kou heen te fietsen, ik neuriet zachtjes mee, niemand die het horen kan, gelukkig maar. Meatloaf, Michael Jackson, Pet shop boys, oh how I love the eighties.

Ik heb een beetje vrees, ik heb vandaag weer therapie, therapie waarbij praten niet de hoofdzaak is, we werken gericht en met een doel. Het is tijd, na 27 jaar krijg ik eindelijk doelgerichte therapie van een heel bijzonder iemand, ik ben een bofkont, ik heb dit verdiend, je hebt er hard genoeg voor gewerkt, Cin, toch? Die verdomde twijfel ook altijd, waarom gun ik mijzelf zo weinig.

Ik meld mijzelf aan bij de vrolijke receptionist, hoi Cindy zegt hij, wat grappig hij heeft mijn naam onthouden, leuk! Ik kom hier al zo lang, ik ben een beetje bij het meubilair gaan horen.

Maartje is op tijd, klokslag 9 groet ze me blij en wenkt ze me met haar mee te komen. Ik spring enthousiast op van mijn stoel, ik heb hernieuwde energie, ik heb hoop en dat maakt mij zo nerveus.

Ik plaats twee stoelen tegenover elkaar, het lokaal oogt sfeervol, de teddybeer staat nog even knorrig op dezelfde stoel, er staan vaasjes met nepbloemen en hier en daar een kleurrijk beeldje, de kamer is warm en ik voel me er prettig. In mijn dagen klinische opname kregen we hier lig-therapie, rust en meditatie, ik kon toen nooit de rust vinden, ik zat te diep in de anorexia.

Maartje geeft mij een kop koffie, ik warm me aan de hete beker. Ik praat veel, dat doe ik altijd als ik zenuwachtig ben. Ik wil haar het goede nieuws vertellen, ik wil haar vertellen over de vorderingen die ik heb geboekt.

Maartje vertelt dat ze heeft geshopt, ze laat me haar nieuwe jas zien, ik knik enthousiast, gaaf! het is een prachtige jas met een opvallende print. Naast haar jas hangt mijn nieuwe zwarte, degelijke  jas, het oogt een beetje sneu. Dat is toevallig, ik heb ook een nieuwe jas, gekocht met mijn papa. Laat eens zien Cindy, ik twijfel geen moment, ik loop er recht op af en show hem wat onzeker. Ik vind het enorm lief dat iemand de tijd neemt om mij te bekijken in mijn nieuwe jas. Ik neem weer plaats, vertel Cindy!

Mag ik je eerst iets laten zien, ik wil pronken met foto’s van mijn Max. Ga je nu toestemming vragen Cindy, het is jouw therapie, natuurlijk wil ik de foto’s zien! Vol trots toon ik de kleine man. Wat een mooierd, ik glunder van oor tot oor. Toevallig komen er wat foto’s van mij langs, ik met make-up, ik zwoel, zelfverzekerd kijkend in de lens, wauh Cindy wat mooi, zie je nu wat een mooie vrouw je bent? Waarom draag je dat niet vaker, ik ben blij verrast! Ik heb heel lang geen foto’s van mezelf durven maken, sinds ik bij jou in behandeling ben is het weer een thema, ik vind het leuk om mezelf op te maken, gericht bezig te zijn met  make-up. Ik durf dat nog niet in het echte leven, ooit wel gedurfd, nu ben ik niet meer zo stoer, wat als mensen mij niet mooi vinden met make-up, te overdreven? Maar vind jij het mooi, ik knik volmondig, ja! ik krijg dan een air over me heen, een niemand doet mij wat gevoel, zo van mij maak je niets. Ik heb dat gevoel gemist, dat stukje vertrouwen in jezelf.

Wat zijn punten aan jouw lichaam die je waardeert, het mag van alles zijn, je sieraden, je ogen, iets aan je lijf. Ik richt me op mijn handen, mijn rechterhand laat ik links liggen, die is niet mooi genoeg, mijn linkerhand toon ik vol trots, twee heftig grote ringen sieren mijn vingers, ik hou van bling bling. Gemma Glitter, that’s me. Ik heb ze vanmorgen ingesmeerd met handcreme, liefdevol en met zorg. Ik heb bodylotion gekocht, de eerste stap is gezet, enkel het liefdevol insmeren is me nog niet gelukt, ik pleur het op mijn lijf, ik weet dat het je huid blij maakt maar intensief in contact komen met mijn lijf is nog te lastig.

Jij ziet jezelf als een klein, dik propje maar lieve Cindy jij bent slank, vrouwelijk gevormd èn dat is mooi. Ik herinner mij de touwtjes-oefening, de werkelijkheid naast mijn gevoel en grootste angst. Een eye-opener. Ik vertel haar hoe moeilijk ik het vond toen mijn kleding begon te knellen, ik echt merkte dat ik aan het groeien was, ik heb een jaar in hetzelfde outfit gelopen omdat ik bang was dat alleen dat me nog zou passen. Jouw blik is vertroebeld en daar gaan wij aan werken.

Ik neem je nu mee naar de spiegel, we gaan kijken naar jouw zojuist opgenoemde positieve punten, je handen, je ogen, je nieuwe jas. Het gordijn wordt langzaam open geschoven en ik sta voor de derde keer oog in oog met mijn eigen spiegelbeeld. Wie is dat, wie is die vrouw, ze komt mij zo onbekend voor. Doe je haren eens naar achter, kijk eens wat een mooi gezicht, kijk nu zie ik je oorbellen, kleurrijk, prachtig. Wonder boven wonder laat ik mij niet afleiden door het geheel, ik doe precies wat Maartje zegt, ik kijk naar mijn positieve kanten. Wacht, ik zal mijn nieuwe jas ook aantrekken, doen we het samen. Zo staan we daar even samen heel stil te staren in een levensgrote spiegel. Maartje blijft dichtbij mij staan, mijn angst zakt van 10 naar 0, ik voel me op mijn gemak, het schrikbeeld in mijn hoofd valt mee, ik kan deze vrouw wel gaan accepteren, het heeft alleen tijd nodig en die krijg ik volop.

Maartje schuift het gordijn weer dicht, oefening voltooid, ik glimlach, weer een stapje verder, weer een grote stap gezet. Deze kleine dame zet grootse stappen, ik heb weer een beetje hoop. Maar waarom is me dit nooit eerder aangeboden, ik klaag een beetje, Maartje snapt mijn vraag, ik heb geen idee meis maar we leven in het nu en dat is wat telt! Goed gedaan! We gaan een nieuwe afspraak maken, goed.

Net een beetje anders, iets zelfverzekerder doe ik mijn jas weer aan, ik ben niet te walgelijk voor woorden, ik ben gewoon normaal.

Ik stap trots op de fiets, wauh! Ik ben stiekem héél trots en zo blij met Maartje! Ik recht mijn rug, ik kijk recht voor me uit, laat mensen maar kijken aan mij is niets raars te ontdekken, misschien valt mijn glimlach nu extra op, dat zou zo maar eens kunnen!

Cinderella

De kracht van liefde

Ben jij weleens eenzaam, ik bedoel, voel jij je weleens heel alleen? Ben jij soms zo verdrietig en zoek je troost bij je naasten, de mensen dicht om je heen? Heb jij weleens behoefte aan een warme knuffel, een stevige zoen op de wang, een arm om je schouder? Verlang jij soms naar genegenheid, een lief woordje, een aai over je bol, een hand die jouw hand stevig vastpakt?

Ik voel me weleens heel alleen, dan is de wereld te groot en te gemeen. Ik ben maar nietig, klein, een onderdeel van een immens heelal.

Maar wat nou als  elke aanraking je afschrikt, je bang bent om aangeraakt te worden. Wat nou als je denkt dat mensen je vetpercentage meten, je bang bent dat ze je vetrollen voelen, tellen zelfs.

Ik heb angst, ik vrees genegenheid, het maakt me onzeker. Zou ik dan nooit meer een aanraking kunnen verdragen, blijf ik voorgoed geïsoleerd in mijn eigen lijf?

De koude straal van de douche is me bekend, het geeft me kracht, ik moet lijden, warm douchen is er voor mij nog niet bij. Je huid liefdevol insmeren met bodylotion is eng en nieuw. Zachtjes masseer ik mijn benen, ze voelen niet van mij, ik haat ieder deel van mijn lichaam, het is nieuw en vreemd. Hoe zou het zijn als ik in jouw vel zou zitten, zou ik mijzelf dan liefdevol vertroetelen, durf ik mezelf dan lief te hebben?

het zonnetje schijnt op mijn gezicht, ik  verlang intens naar wat warmte, ik mis dat stukje genegenheid, ik mis het liefhebben, de kracht van liefde.

Cinderella

liefde

 

Ik heb het verkloot

Eigenwijs en rebels als ik ben, heb ik mezelf een halt toegeroepen. Je functioneert nu niet optimaal Cindy, er is zoveel meer uit het leven te halen dan enkel je leven leiden met de dwang waaronder je lijdt. Als je je dagen doorbrengt met dwanggedachten en iedere handeling gepaard gaat met pijn dan gaat er iets mis, er is iets mis in mijn hoofd, ik ben niet goed, ik ben anders, ik weet het zeker. Ik kan heel stoer zeggen, het gaat goed, echt waar, geloof me maar ik verzwijg de geestelijke pijn, ik zwijg over mijn dwanghandelingen. Ik sta op met dwang en ik ga er mee naar bed. Het denken maakt me gek en laat me radeloos voelen. Ik slik vrij veel medicatie en mijn lichaam is al gewend aan al die troep, natuurlijk zou ik zonder willen, ik ben niet trots op mijn medicijngebruik. Goed, stap 1 is erkennen, stap 2 is hulp inschakelen. Ik verlang intens naar mijn dagelijkse oxazepam, het geeft me een kik. een kleine rush, een hoogtepunt na veel paniek. Ben ik dan verslaafd, is het echt zo erg? Ik twijfel, ik ken zoveel mensen die er dagelijks eentje slikken. Mijn psychiater deelt mijn mening niet, helaas is na mijn smeekbede de oxazepam geheel geschrapt uit mijn assortiment pilletjes. Vannacht liggen woelen, tig keer opgestaan, is dit hoe ik mijn nachten door moet komen, waarom niet gewoon 1 oxazepam? Lieve Cindy, we zijn aan het werken aan jouw herstel(illusie)èn de oxazepam biedt geen blijvende oplossing. Ik zwijg, ik verweer mezelf, de woorden schieten tekort, ik wil niet gaan smeken om een pilletje, ik recht mijn rug, ook ik heb mijn trots, weet je. We gaan het anders oplossen, Nicole wijst naar de stoel naast haar, samen staren we naar het computerscherm. Een goed alternatief, bestaat die dan? Ik ben stil, ik kan beter mijn mond houden, ik heb de oxazepam al verkloot. Na wat heen en weer gesurf zijn we bij een medicatie uitgekomen waar ik het maar mee moet doen. Ik huil, dikke tranen rollen over mijn wangen, waarom zo moeilijk als het makkelijk kan? In mijn hand het nieuwe pilletje, groot en rond zo anders als de oxazepam. In mijn hoofd gaat het alarm af, dit gaat je niet helpen Cin, wat jij nodig hebt is een oxazepam alleen dat geeft rust. Ben ik nu te negatief, maak ik mezelf razend dol, ik slik de pil door, ik doe maar braaf wat mij voorgeschreven is maar het voelt niet goed.

Cinderella